İlk önce hayal etmekle başlar her şey. Sonrasında ise amaca giden yolda istikrarlı bir şekilde ilerlemek. Her zaman, her istediğimiz ya da hayalini kurduğumuz şeyler bir anda oluvermez; uğraşmak, emek vermek ve bazen de fedakârlık gerektirir. Hayatta ilerlememizi sağlayan ya da bunu kolaylaştıran “şans” denen bir olgu vardır ki bu da gerçektir ve yadsınamaz.
Sadece düşlemek değil, istediğimiz şeyin uğrunda çalışmak. Diyelim ki sınava girip iyi bir okul kazanmak, geleceğimizi de ona göre planlamak istiyoruz. Disiplinli bir çalışma programı izlemek bizi amacımıza götürür muhakkak. Sonrası ise şansımıza kalmış. Her konuda hayat boyu şansa inanan biriyimdir kendi adıma. Elinden geleni yapmalı kişi öncelikli olarak. Sonrası ise kader, kısmet sadece. Nasibimizde olanı yaşarız.
Yazımın başlığında olduğu gibi, zorluk kendimizden kaynaklı olabilir bazen. Herhangi bir konuda kendimize yeterince inanmamak ya da yapılabilecekleri tam anlamıyla yapmamak.
Kendi kendimize sorun yaratır çoğumuz. Fazla irdelemek, çok düşünmek ya da tam tersine boşvermek, layıkıyla üzerimize düşeni yapmamak. Zor gelen ya da zor geleceğini düşündüğümüz oluşumlara pozitif yaklaşarak üstesinden gelmek bizi rahatlatacağı gibi hayata daha renkli, daha güzel bakmamızı ve kendimize daha fazla güvenmemizi sağlar. Ne yaparsak yapalım, önce kendimize inanmalı ve kendimizi olumlu yönde motive etmeliyiz.
Her şey önce inanmakla başlar. İnanmak ve ilk adımı atmak, başarmanın yarısıdır. İnsan olarak üstün yaratıklar olduğumuz için kendimizi daha iyiye taşıyabilme potansiyeline sahibiz. Bugün bir şeyler yapabiliyorsak, yarın daha iyisini de yapabiliriz. İnsanı diğer canlılardan ayıran şey nedir? Tabii ki düşünebilmesi ve aklının olması. İşte tam da bu yüzden, istediğimizi yapabilme potansiyeline sahibiz.
Hayata her canlı sadece bir kez geliyor ve ne yaşarsak, ne yaparsak geriye sadece onlar kalıyor; başardığımız ya da başarmak isteyip de yapamadıklarımız. Bazen de yarım kalmış herhangi bir şey kalıyor geriye. Zorluklar karşısında direnmek ve daha iyisini yapabilmek için de çalışmak. Uğruna neleri göze alıp yaptığımız ve başardığımız, gurur veren işlere imza atıyoruz. Ardımıza dönüp baktığımızda başımız dik, omuzlarımız gururla kabarmış oluyor. İnsanız neticede, kendimizle övünmeyi de seviyoruz. Büyüklerimizden sıkça duyarız: “Ben senin yaşındayken şunu şöyle, bunu böyle yapmıştım.” diye. Yaşanmışlıklarının ve başarılarının hikâyelerini dinliyoruz. Bir gün bizler de aynı haklı gururu yaşayabilmeyi istiyoruz.
Hangi alanda ve her ne yapıyor olursak olalım, en iyisini yapabilmek için çabalayıp duruyoruz. Yaşamın ilk öğretisi:
“Yaşamak, zorluklara direnmektir; mücadele etmektir.”
