Sen, tek bir yıldızın aydınlığını anlayamadın.
Bir şehrin ışıkların büyüsünde kaldın.
Ben, bir şehrin ışıkları sönse de,
Deniz fenerin ışığını yoluma ışık olacağını sanmıştım…
Aldanacağıma ihtimal vermezken,
Aldandım.
Ben fırtınalı dalgalardan bin kez çıktım da…
Vaktin, karanlık gözlerinde bulutların kararması vaktiymiş,
Benim de dingin sularda boğulma zamanım.
Bir kez daha çıkarım sandım da…
Boğuldum.
Bembeyaz ölümü anlayamadın.
Her beyaz giyenin ölmeyeceğini de.
Her gece, bir sanatkâr gibi…
Unutulmuş gökyüzü ile sırdaş olunacağını öğrendim…
Oldum.
Bir sabah bir hayalin simsiyah olmuş kurumları,
Yeniden kurulacak bir hayalin ateşini yakmayacağını,
Deniz fenerinin de rehber olmayacağını gördüm.
Sen dingin suları taşıyamadın.
Fırtınalı dalgalardan çıksam da…
Dingin sularında boğuldum.
