Şimdi seni anlatmalıyım şu koskoca denize.
Seni anlatmalıyım durgun sularına karadan,
Bir fırtına koparmalıyım benimki gibi,
Delicesine, sertçe vuran gönül kıyıma.
Şimdi seni anlatmalıyım şu sonsuz gökyüzüne.
Mavinin tüm tonlarının sende saklandığını söylemeliyim.
Gökyüzünün gök yüzün olduğunu bildirmeliyim sevda kuşlarına.
Şimdi seni anlatmalıyım, gökte uçan yerde kaçanlara.
Kalemlerimi ağlatmalıyım uğrunda.
Savaşsa, sözcükleri mahşere sürmeliyim,
Yanmalı ne kadar kağıdım varsa,
Ziyan değil, ben de yanmalıyım sende ne kadar kaldıysam.
Şimdi seni anlamını hiç bilmediğim o sözcükler arasında bulmalıyım,
Yeni kelimeler eklemeliyim lügatime anlamı sen olan,
Biraz şiir dinlemeliyim, şiir yazamadığım anlarda,
Sen aklımla kalbimi labirent gibi karıştırdığında,
Yani ben, biraz daha sana kandığımda,
Susuz kalmışım gibi içim alev alev yandığında.
Şimdi seni seçmeliyim şu kapkara geceden.
Ay gibi pencereme doğmalı yüzün,
Gözümü kapattığımda değil, açtığımda varmalıyım yanına.
Perdeleri örtüp seni göğsüme saklamalıyım.
Yatağımdan yorganımdan, kendi gözlerimden sakınmalıyım.
Okşamalıyım her telini saçlarının,
Parmaklarım bir dünyayı gezmeli yüzünde.
Şimdi seni anlatmalıyım kendime.
Gözyaşlarım içimde bir orman filizlendirdi sevgime,
Ektiğim sensin diye bahçemi talan edemediğim günler oldu.
Yaşamak, nefes aldığını bildikçe umut doldu.
Şimdi seni anlatmalıyım şu dağa, taşa, çiçeğe, böceğe.
Kışın karda kendini umut belleyen kardelene,
Anlatmalıyım ki ,kıskandırmalıyım dünyada güzel olan ne varsa,
Senin tüm dünyaya bedel olduğunu anlatmalıyım.
Anlatmalıyım ki,
Sen de hayat bulduğuma inandırmalıyım.
