İnsan

Aynı çamurdan su içen iki ânın esiri insan,
Biri gece, biri sabah,
Biri beyaz, biri siyah,
Biri sevap, diğeri günah…
Öncesinde ne vardı, sonrasına ne kaldı?
Kim bağlamıştı bizi, zinciri kim kopardı?
Aynı yağmurda ıs(ka)lanan bir yokluğun eseri insan,
Belki bir gülüş, belki bir ah,
Belki bir çiçek, yahut silah,
Belki şeytan, belki de seyyah…
Gölgesinde ne vardı, küllerinden ne kaldı?
Kim ağlatmıştı bizi, meyveyi kim kopardı?