Hayat ve Ölüm

“Üryan geldim gene üryan giderim,
Ölmemeğe elden fermanım mı var?”
Demiş ozan türküde…

Geldiğimiz gibi gideceğiz bu dünyadan. Tanrı’ya inanıyor ya da inanmıyor olmanız burada bir şey değiştirmiyor. İnanan da inanmayan da geldiği gibi gidecek. Zaten ölümden sonrasını bizzat öğrenen biri de yok. Ne olacağını bilmiyoruz. İnananlara bildirilenlerin ışığında cennet-cehennem ölçütleri var, ona göre hayatlarını düzenliyorlar. Tanrı’ya inanmayanlar da kendi kurallarına göre yaşıyorlar.

Fatih Sultan Mehmet fermanında; “İnsanlara Dinin nedir? Namaz kılıyor musun? Oruç tutuyor musun? gibi Allah’ın soracağı soruları sormayın. Kulun kula soracağı soruları sorun. Aç mısın, susuz musun, geçinebiliyor musun, evin var mı, hasta mısın, evinde hastan var mı?” demiş.

İnsanlar en çok haddini bilmiyorlar. Kendi hayatları hakkında düşünmek yerine başkalarının hayatlarıyla, ne yapıp ne yapmadıklarıyla ilgileniyorlar. Yorulmuyorlar üstelik. Ne merak etmekten, ne nefret etmekten, ne de kin tutmaktan yorulmuyorlar. Halbuki bu enerjiyi kendileri için sarf etseler hayatlarında nelerin düzeleceğinin farkında bile değiller.

Kısa bir süre önce hayatımda bir devri bitirdim. O devir ile ilgili birkaç kişiyi de hayatımdan çıkardım. Hiç kolay olmadı. Alışılmış bir düzen ve o düzene göre düzenlediğim bir hayatım vardı. Şimdi ise sırtımda bulunan bir yükten kurtulmuş gibi hissediyorum. Çünkü ben hayatımda bulunan kişiler için elimden gelenin fazlasını yaparım, yaparım ki sonrasında “Şunu da yapsaydım belki her şey düzelecekti.” dememek için.

Aslında vicdani olarak büyük rahatlık ama kendine verdiğin o zarar daha sonrasında bir yerlerden çıkıp geliyor. Bu vesile ile de artık bu kadar fedakârlık yapmamaya, yapılması gerekenin dışına çıkmamaya karar verdim. En çok da başta bahsettiğim gibi haddini bilmeyen kişilerden çok sıkıldım. Kimseye gereğinden fazla ayrıntı vermeden, özellikle yaşadığım güzel şeyleri anlatmadan yaşamaya devam ediyorum.

Tabii ki konuşacak birçok şey buluyorlar fakat bu olanlarla şunun da farkına vardım: Kendimi o kadar güzel ifade etmişim ki neyin ne olabileceğini biliyorlar ve söylenenlere benim yerime çok güzel cevaplar veriliyor. Haddini bilmeyene had bildirmek çok güzel hissettiriyor. Ama en güzeli de yok saymak.

Ruh sağlığınız ve huzurlu yaşam için önce kendinize olan saygınızı, değerinizi etrafınızdakilere göstermek gerekiyor. Siz kendinizi yok sayarsanız sistem o boşluğu doldurmaya çalışıyor. O zaman kendi içinizde kayboluyorsunuz. İçinizde kendinizi bulana kadar ise çok zaman boşa geçmiş oluyor. Hayat her şeye ve herkese rağmen çok güzel. Hele ki birilerinin hayatına dokunarak, onlara yol arkadaşlığı yaparak geçiyorsa o daha da güzel. İçinize sinmiyorsa bir şeyler, o yanlıştır. İç sesinize kulak verin. Hayatın ne getirip ne alıp gideceği ve ne zaman sona ereceği muamma; her an gidecek gibi ama hiç gitmeyecek gibi yaşamak gerekiyor.

Ne olursa olsun, pes etmeden ve kimsenin kalbini bile isteye kırmadan yaşamak gerekiyor. Sonrası mı? Sonrası zaten kendiliğinden gelecek. Siz ne yaparsanız yapın, planlarınızı kusursuz hazırlasanız bile olacağın önüne geçemezsiniz. Her şeye ve herkese hükmedemezsiniz…

Bu dünyaya bırakabileceğiniz en güzel iz, arkanızdan söylenilen güzel şeyler. Eskiler ne demiş: “Ne verirsen elinle, o gelir seninle.” Çok basit bir sistem, ayna gibi. Aynanın karşısında ne varsa onu gösteriyor. Vardır olanda da olmayanda da bir hayır deyip yola devam etmek en güzeli. Hayat yolu zaten yeterince engebeli, engellerle dolu; kendi kendinize tuzak kurmaktan vazgeçin.

Her zamanki gibi, sizi kalbinize ve ruhunuza teslim ediyorum… İçinizdeki çocukla olan sohbetiniz hiç bitmesin… Hayatınızın en güzel bölümü çocukluğunuz, en masum yanınız çocukluğunuz; onu sakın ihmal etmeyin… En güzele emanetsiniz…

Sevgi ve saygıyla…