Gül ey yar, gülmek sana yakışır,
Öyle melül ki sanki bülbül güle bakışır,
Gözlerim derin derin, seni seyredip durur,
Sana bakınca inan, sevdan kalbime vurur.
Her insanın yüreğinde var bir ağrı,
Aşka dönüştürür masum sevdayı,
Bulamazsan yar, kapamaz yarayı,
Tek ilacı sendedir; eksik etme duayı.
Hüzün olunca yüzünden dökülür,
Ağaçtan düşen yaprak misâli,
Dert bedende kedere bürünür,
Ateşte odunu yakar kül misâli.
Sesine ses olmuyor ise, sakın gönül verme!
İncinir gönül kapın, hayatını ziyan etme!
Kalır acı anı ile, yıkık dökük harabe bir ev,
Uykuların kâbus olur; yazını kışa çevirme!
