Selam canlarım. Bu yazımın konusu, insan olan herkesin canını yakan orman yangınları.
Doğa elimizden kayıp gidiyor. Sayısız ağaç, hayvan ve insan, bu yangınlar sebebiyle hayatını kaybetti. Ama hâlâ “Can kaybı yok.” diyen vicdansızlar var. Ülke yanıyor! Gerekli önlemi almıyorlar, sebep oluyorlar, susuyorlar, göz yumuyorlar. Güzel olan her şeye düşman insanlar var. Ormanlarımızı bilerek yakan, ülkemizi bitirmeye yemin etmiş kalpsizler var. Nefesim kesiliyor yanan canları, doğayı gördükçe, düşündükçe. Zaten aklımdan hiç çıkmıyor. Kalbim ağrıyor, ruhum sıkışıyor. Elimden duyurmaktan başka hiçbir şey gelmemesi beni kahrediyor.
Ormanda mangal yakmak, ateş yakmak, sigara içmek yasaklanmalı. Gerekli tedbirler alınmalı, doğa korunmalı ve zarar vermek isteyene kesinlikle müsaade edilmemeli. Aksi takdirde, bu cennet vatan bize cehennem olur. Çünkü bir vatanı korumak, o vatanın bayrağını, doğasını, hayvanını, kadınını, çocuğunu korumak demektir. Bir ülkeye sahip çıkmak istiyorsak, değerlerini gözetmek gerekir. Nefes alan, can taşıyan, hisseden, duyguları olan her canlının yaşama hakkı olduğunu unutan ve zulme sessiz kalan bireylerin içinde yaşadığı bir ülke, maalesef yerle bir olmaya mahkumdur. Bu sebeple doğayı ve içindeki bütün canları korumakla yükümlüyüz. Her zaman söylerim: İslam’ın temeli güzel ahlak, insanlığın temeli merhamettir.
Orman yangını gördüğünde içi sızlamayan, kalbi yanmayan, yangının çıkmasında en ufak bir payı olan, sessiz kalan, gözümde insan değildir. Bazı yerlerde yangınların kontrol altına alındığını söylüyorlar. Fakat sevinemiyorum. Çünkü zaten geride yanacak hiçbir şey kalmamış oluyor. Neye üzüleceğimizi şaşırmış durumdayız. Her yeni güne “Bakalım bu gün neresi yanacak, bakalım bu gün nerede deprem olacak, bakalım bu gün kaç hayvan, kaç kadın katledilecek.” diye korkarak başlamaktan çok yorulduk. Artık gerçekten sona yaklaştığımızı düşünüyorum. Bu kadar kötülüğün başka açıklaması olamaz. İnsanlara “Yeter artık! Kendinize gelin!” diye haykırmak istiyorum. Yanarak ölen her canlının acısını hissediyorum. Bu dayanılır gibi değil. Sesleri çıkmıyor diye o dilsizleri, o masumları, o ağaçları acı çekmiyor sanıyorlar. Delirmemek elde değil. Adalet mi? O ülkemizi terk edeli maalesef uzun zaman oldu. Ne hayvanları öldürene, ne kadınları katledene, ne ormanları yakana hak ettikleri ceza verilmiyor. Ah kalbim… Keşke elimden gelseydi de bütün canlıları bu zulümden koruyabilseydim. Keşke hepsine yetebilseydim. Bunu o kadar çok isterdim ki. Fakat maalesef mümkün değil. Bu da benim yüreğimi parçalıyor. Yine de umudumu diri tutmaya çalışıyorum. Bir gün iyiliğin kazanacağına inanıyorum.
Allah’tan, yangında yitirdiğimiz bütün canlara rahmet, yüreği yanan herkese sabır, sebep olup susan herkese de merhamet diliyorum. Umarım bu son olur. Sevgiler…
