Kurgusuz ve sorgusuz bir hayat yaşamak istiyorum.
Hani herkesin “yeter be” dediği anlar vardır ya, işte o anlardan.
Koltuğun kenarında biriken toz gibi; kimsenin fark edemediği… Ama var mısın? Evet, varmışım gibi bir hal…
Yoruldum hesap yapmaktan. Kime ne demişim, kim bana ne demiş, kırdım mı, kırıldım mı… İnan, hepsi içimde uzun yol yorgunluğu gibi.
Son zamanlarda şunu fark ettim:
Bazen hayatlar gerçekten rayından çıkıyor. Öyle heyecanlıca izlediğimiz film sahnesi gibi değil. Sakin ve sessizce. Fark edilmeyen bir iç tıkırtısı var. Ama bakmışsın bir anda her şey yön değiştirmiş.
Aynı şey aşklarda da olması lazım mı sizce? Bütün hevesler bir kenara çekilmiş, yerini “idare edelim” halimi almış olması lazım? Oysa kimse böyle bir aşk hikâyesine asla başlamaz. Kimse sevdiğini yormak istemez. Ama oluyor işte bazen. Hayat biraz böyle; fark etmeden dağılan, kırılan, dökülen eşyalar gibi.
Kimseye kızamazsın. Herkesin elinden gelen var, bir de gelmeyen. Ama tabii ki çaba, gayret her şeyin üstesinden geleceğinin ilk vuruş noktası olabilmeli ve bunun asla hesabı tutulmamalı. İnsanın en büyük gücü “devam edebilmesi”dir… Kırık halleriyle, eksik halleriyle, veya yanlış kararlarıyla o yolda yürüyebilmesidir.
Bazı hallerin ağırlığını taşımamız gerekiyor. Az konuş, ama öz konuş; üslubu daha güzel yakışıyor üzerimize. Birbirlerini dinleyip anlamaya çalışan insanların dilleri bambaşka tat ve huzur veriyor. Ama ne yazık ki üzülmeye değmeyecek şu fani dünyanın hallerinde kayboluyoruz.
Tabii ki seveceğiz, sevileceğiz, ağlayacağız, üzüleceğiz; ama bu durumların raydan çıkmaması gerekir. Bir tren düşünün; vagonları birbirine bağlı ve bağlı oldukları sürece o vagonlar birbirini sürekli çekerler. İnsanlar da böyledir; aradaki muhabbet, sevgi, saygı bağları güçlü olduğu sürece, ne kendinin dağılmasına, ne de karşısındakinin dağılmasına müsaade eder.
Ne olursa olsun hayat devam ediyor…
İnanın, bu bile direnmek için, mücadele için, sevmek için yeterli… Vesselam.
