İyileşmek

Her yara
Kendi kabuğunu içinde taşır aslında.
Kanarken öğretir
Sızlarken sabrı fısıldar.
Ve her yara
Kabuk bağlayabilmek için
Bir parça ışığa muhtaçtır.
Güneşi görmeyen hiçbir acı
İyileşmeyi öğrenemez.
Biz
Aynı göğün altında
Aynı sızıyı taşıyan
Birer güvercindik.
Yorgun
Ama vazgeçmeyen…
Ürkmüş
Ama hâlâ kanat çırpmayı bilen…
Bazen düştük
Bazen rüzgâr savurdu bizi.
Bazen içimizdeki kırılganlığı
Susarak sakladık.
Ama siz
Kanatlarımız olduğunu hatırlattınız bize.
Gökyüzünün sadece uzak bir hayal değil
Cesaret edenler için bir yön olduğunu gösterdiniz.
Yaramızın bizi eksiltmediğini
Aksine derinleştirdiğini…
Acının bir son değil
Bir dönüşüm olduğunu öğrettiniz.
Şimdi biliyoruz ki
Her kabuk, bir iyileşme vaadidir.
Her iz, bir hatıradır.
Ve her yara
Zamanla şifâya dönüşen
Sessiz bir öğretmendir…