Rab…
Dökülecek bütün kelimelerin yanında bir kulun aciziyeti bu,
Gözyaşlarının seccadeyi ıslattığı,
Ruhun bir kafesin içindeki kuş gibi çırpındığı bir sancı…
Sesim var ama sana varırken titriyor,
Dualarım var ama göğe yükselirken eksiliyor,
İçimde büyüyen bir boşluk gibi,
Her secdede biraz daha kendime yeniliyorum.
Bilirim, en karanlık gecenin de bir sabahı var,
Ama sabrımın sınırında yürürken,
Adımlarım yorgun, kalbim kırık
Ve ben hâlâ senin kapında bir dilenciyim.
Ne varsa içimde, döküyorum önüne,
Kelimeler yetmiyor, gözyaşlarım konuşuyor,
Bir tek sen bilirsin içimdeki fırtınayı,
Bir tek sen duyarsın sessiz çığlıklarımı.
Rab…
Ellerim boş değil, umutla dolu,
Ama yorgun… çok yorgun…
Bir merhamet dokunuşuna muhtaç.
Beni kendime bırakma,
Kalbimi karanlığa teslim etme
Ve ne olursa olsun…
Beni senden uzak düşürme.
Rab
Bu İçeriği Paylaş
Şair
1 Yorum
1 Yorum
BENİMLE YENİDEN TANIŞ
Bir gün bir yerde tekrar karşılaşırsak
eğer benimle yeniden tanış
Bıraktığın gibi olmayabilir bir çok şey
Yaşım, aklım, başım yufka yüreğim
Belki de biraz daha zalim,
belki de medeni halim
Bir gün bir yerde tekrar
karşılaşırsak eğer benimle
Yeniden tanış
Ama kimse anlamasın bu
tanışıklığın evvelini
Gözün bile ısırmasın beni bir yerden
Çıkaramadım değil de tanıştığımıza memnun oldum cevabını
Almak istersen
Sarılarak değil ancak el sıkışarak karşılayabilirim seni
Ve önce sen uzat elini
Çünkü öğrendim artık
Önce bayanların elini uzatması
gerektiğini ve daha nicesini
Çünkü öğrendim artık daha nicesini
Bir gün bir yerde terkrar karşılaşırsak eger benimle tanış
Ve gün bir yerde tekrar karşılaşırsak eğer
Benimle yeniden barış
Hani darılmıştın ya ayrılırken sorumsuzluğuma
Çocukluğuma, dağınık olmama
Ve kot pantolonuma yırtık
Biryerde karşılaşırsak eğer benimle barış
O çocuk büyüdü artık
Benimle tanış, benimle barış
Bitsin bu anlamsız inat, bitsin bu yarış
Ben onuruma tutsak, sen bağışlayan yanlarına inat
Neye ve neden kızdığını dahi hatırlayamazken artık
Beni de unutursan eger aldırmam inan
Çünkü özgür bıraktım artık
Tüm bağışlayamadığın yanlarımı
Kimseye verilecek hesabı olmayan taraflarım şehrin arka
sokaklarında kaybolup gitti
Ve şu zamana kadar yaptıklarım hep
Çocukca bir oyundan ibaretti
Ben unuttum artık o adamı
Kimbilir nerde şimdi
Günahlarım veresiye ama
Güzel yanlarım peşin
Hani darılmıştın ya ayrılırken sorumsuzluğuma
Çocukluğuma, dağınık olmama
Ve kot pantolonuma .yırtık
Biryerde karşılaşırsak eğer
Benimle barış
O çocuk büyüdü artık.
Pablo Neruda