Ağacı Sessiz

Pişmanlık düğümüne yaslandım,
Bulutlar tasam olur.
Bir kız çocuğu gibiyim, ağacı sessiz.
Boynunda soda kapaklarından kolye,
Yüzü sevgiden yoksun.
Yoksulluğu geçmeyen öğle arası.
Umudum ilkyaza mayalanıyor.
Bestekarlar hüznümün konusu.
Bu ne bitmeyen bir kış.
Bulutların arasından çıkamıyorum.
Kışın ortasında camdaki kuşlarla meşgul gözlerim.
Vitrindeki oyuncak köpeğin yalnızlığı üzüyor beni.
Kokusunu Ağustos’a devretmiş ilkbahar.
Soğuk alan bir yanım var, yumuşacık sözlerden bile.
Ellerim bir sessizlik tasarlıyor.
Ne zaman güz ustası bir rüzgar geçse yanımdan,
Sessizlik ısıtır ince evleri, tüm üşüyenleri.
Seni hatırlarım.