Bu yalının kapısından kim girdiyse hayatı değişti, ama ne yazık ki hep kötü yönde… İstanbul Boğazı’nın o hırçın sularına tepeden bakan, adeta zamana meydan okuyan bir Orta Çağ şatosu gibi yükselen Tophane Müşiri Zeki Paşa Yalısı, yüz elli milyon dolar güncel değeri ile sadece dünyanın en pahalı ikinci mülkü değil; aynı zamanda duvarları arasına tarihin en büyük, en yasak ve en cesur aşk entrikalarını gizlemiş devasa bir sır küpü. Burası öyle bir yer ki, dışarıdan bakanı ihtişamıyla büyülüyor, içine gireni ise hırslarıyla, kıskançlıklarıyla ve tutkularıyla yavaş yavaş zehirliyor.
Her şey, Sultan II. Abdülhamid’in en güvendiği, en has adamlarından biri olan Tophane Müşiri Zeki Paşa’nın, gücünü ve zenginliğini tüm payitahta ispatlamak için Boğaz’ın en güzel yerine saray gibi bir yalı kurmak istemesiyle başladı. Paşa, öyle sıradan, ahşap bir yapı istemiyordu; torunlarına kalacak, asırlar boyu yıkılmayacak taştan bir kale hayal ediyordu. Bunun için de dönemin dahi mimarı Alexandre Vallaury ile anlaştı. Ancak inşaat öyle büyüktü ve o kadar ince işçilikler gerektiriyordu ki, yapımı yıllar sürdü, bir türlü bitmek bilmedi. Zeki Paşa’nın harcadığı para o kadar muazzamdı ki, bir süre sonra kendi serveti bu devasa inşaata yetmemeye başladı. Çaresiz kalan paşa, padişaha giderek durumunu anlattı ve Sultan II. Abdülhamid ona devlet kasasından, asla geri ödenmeyecek sınırsız ve ödemesiz bir kredi verdi. Hatta İstanbul kulislerinde dolaşan büyük bir rivayete göre, yalının o çok uzun süren temel kazısı sırasında yerin metrelerce altında eski haritalarda bile yer almayan gizli bir mahzen bulunmuştu. Yine aynı rivayete göre, bu karanlık mahzenden çıkan ağzına kadar altın dolu küpler, padişahın kredisiyle birleşince inşaatın o akıl almaz lüks harcamalarını, İtalya’dan gelen mermerleri ve benzersiz taş işçiliğini tamamlamıştı.
Denizden ve karadan güvenlik için çift girişi bulunan bu dikey saray yavrusu bittiğinde; 5 katı, 23 odası, 5 muazzam salonu, 8 banyosu ve yüksek tavanlarıyla tam bir gövde gösterisine dönüştü. Zeki Paşa, bu ihtişamlı kaleyi tamamladıktan sonra burayı taçlandıracak asil bir eş aramaya başladı ve aradığı aşkı Ayşe Hamide Hanım’da buldu. Büyük bir tutkuyla evlenip onu bu lüks saraya getirdi. Ancak yalı, kendi duvarları arasına giren bu aşka da kendi tekinsiz oyununu oynamaya hazırlanıyordu. Günlerden bir gün, Osmanlı payitahtının en şaşaalı ritüellerinden biri olan bir Cuma selamlığı töreni düzenlendi. Ayşe Hamide Hanım, töreni izlerken kalabalığın arasında üniformasının içinde son derece heybetli duran Albay Osman Bey’i gördü. O saniyede, yalıdaki o lüks hayatı altüst edecek bir yasak aşk kıvılcımı çaktı. Ayşe Hamide Hanım, kocası Zeki Paşa’nın tüm gücüne ve kendisine sunduğu o muazzam yalıya rağmen, kalbini bu genç albaya kaptırdı. O dönem için bir paşayı aldatmak ya da ondan ayrılmak imkânsız, skandal yaratacak bir durumken, Ayşe Hamide Hanım büyük bir cesaretle babasına gidip durumu anlattı ve Zeki Paşa’dan ayrıldı. Zeki Paşa, gururu kırılmış bir halde yalıda yapayalnız kaldı. Kısa süre sonra Meşrutiyet’in ilanıyla birlikte bir de siyasi olarak gözden düşüp Büyükada’ya sürgüne gönderilince, yalı ilk sahibini tamamen tüketmiş oldu.
Zeki Paşa’nın gidişiyle boşalan bu entrika yuvasını, daha sonra Sultan Vahdettin satın aldı. Vahdettin, kızı Sabiha Sultan ile son halife Abdülmecid’in oğlu Şehzade Ömer Faruk evlendiğinde, bu muazzam yalıyı onlara muhteşem bir düğün hediyesi olarak verdi. İki genç birbirine deliler gibi aşıktı ama yalıya adım attıkları an, o eski uğursuz enerji yeniden canlandı. Şehzade Ömer Faruk son derece yakışıklı bir adamdı ve saray çevrelerindeki diğer kadınların gözü hep onun üzerindeydi. Yalının koridorları bir kez daha kıskançlık krizlerine, arkadan çevrilen dolaplara ve saray kadınlarının gizli güç savaşlarına sahne olmaya başladı. Sabiha Sultan, kocasını bu entrika çemberinden korumak için yalıda adeta psikolojik bir savaş veriyordu. Ancak yalı, içindeki bu aşkı sinsice kemirdi. Sadece 3 sene bu yalıda yaşayabildiler; çünkü hilafetin kaldırılmasıyla birlikte hanedanın sürgün kararı çıktı. Sabiha Sultan, Ömer Faruk Efendi ve o dönem yalıda onlarla birlikte yaşayan kızları Neslişah Sultan, Hanzade Sultan ve Necla Sultan bir gecede apar topar yalıdan çıkarılarak sınır dışı edildiler. Gurbetteki o zorlu yaşam, yalıda temelleri sarsılan bu evliliği tamamen bitirdi ve dillere destan aşkları boşanmayla sonuçlandı. Onlardan sonra gelen Neslişah Sultan gibi hanedanın diğer asil üyeleri de gurbette büyük hasretlikler çekti; bu yalıda doğup büyüyen Osmanlı hanedanının son nesli, bir daha o rıhtıma ayak basamadı.
Hanedandan sonra yalıyı büyük paralarla satın alan ünlü armatör Baştımar ailesi geldi ancak yalı onlara da acımadı. Buraya taşınır taşınmaz aile üyelerinin arasına öyle bir fitne, öyle karanlık miras ve güç kavgaları girdi ki, kimin kimin arkasından iş çevirdiği, kimin hangi hisseyi kapmak için kiminle gizli ittifaklar kurduğu anlaşılamaz oldu. Aşkla, sadakatle kurulan tüm bağlar bu yalıda paraya, hırsa ve ihanete kurban gitti. Sonunda koca aile birbirine düşman kesilerek mahkeme kapılarında paramparça oldu. Kimse o odalarda huzurla uyuyamadı.
Yalının asırlardır süregelen bu uğursuz ve gizemli hikâyesi, bugün en acı verici ve en sessiz dönemini yaşıyor. Koskoca tarihi şatonun mülkiyeti, en son Trabzonlu zengin bir ailenin eline geçti. Ancak o muazzam geçmişe, yaşanan tüm o büyük aşklara ve kavgalara rağmen şu an içerisinde hiç kimse yaşamıyor; bu devasa saray yavrusu adeta tamamen kendi kaderine terk edilmiş durumda. Yalının bir zamanlar hanedan üyelerinin gizli yürüyüşlerine ev sahipliği yapan o muazzam 4 bin metrekarelik bahçesi, şimdilerde derin bir sahipsizliğin izlerini taşıyor. Bahçedeki asırlık, devasa ağaçların bir kısmı bakımsızlıktan ve fırtınalardan dolayı yerlere devrilmiş, yeşillikler yabani otlarla kaplanmış durumda. Saltanat kayıklarının bir zamanlar gururla yanaştığı o heybetli 110 metrelik rıhtım ise dalgaların ve zamanın acımasızlığına yenik düşmüş, yer yer kırılmış ve çatlamış bir halde hırçın Boğaz suları tarafından dövülüyor.
En ürpertici olanı ise, geceleri sis çöktüğünde ya da ay ışığı o kırık rıhtıma vurduğunda yaşanıyor. Denizden, rıhtımın hemen önünden tekneleriyle geçen balıkçılar ve İstanbullular, yalının zifiri karanlık pencerelerine bakmaya korkuyorlar. Çünkü fısıltılara göre, o karanlığın ortasında, en üst katın penceresinde beliren, donuk gözlerle Boğaz’ı izleyen bir yüz var: Tophane Müşiri Zeki Paşa’nın ta kendisi… Herkes, büyük bir hırsla yaptırdığı bu yalıda muradına eremeden sürgüne gönderilen Zeki Paşa’nın ruhunun, karısının ihanetini ve bu duvarlar arasında yaşanan tüm o lanetli aşk entrikalarını izlemek için hâlâ orada bizzat hapis kaldığına inanıyor. Zeki Paşa Yalısı, kırık rıhtımı, devrilmiş ağaçları ve pencerelerinde dolaşan o eski ruhların gölgesiyle, İstanbul’un ortasında sessizce çürüyen, zamana yenik düşmüş devasa bir hayalet saray olarak yeni sahibini bekliyor.
