Herkese selamlar! Son dönemde okuma fırsatı bulduğum bir kitabı paylaşmak istiyorum sizlerle. Alman filozof Wilhelm Schmid, Mutsuz Olmak: Bir Yüreklendirme…
İnsan hayatının amacı sürekli mutlu olmak mıdır? Mutsuzluk, melankoli, eksiklik ve acı da insan olmanın doğal ve değerli parçaları değil midir?
Alman filozof Wilhelm Schmid, Mutsuz Olmak: Bir Yüreklendirme adlı eserinde günümüz toplumunun mutluluğu bir zorunluluk ve başarı ölçütü haline getirmesini eleştiriyor. Yazara göre modern insan, sürekli mutlu olması gerektiğine inandırıldı. Ancak bu beklenti gerçekçi değil. Üstelik böylesi bir yaklaşım mutsuzluğu daha da ağırlaştırıyor.
Schmid, yaşamın yalnızca olumlu duygulardan oluşmadığını, her mutluluğun karşısında bir mutsuzluk, her başarının karşısında bir başarısızlık bulunduğunu vurguluyor. (Burada daha önceki Hayrendiş paylaşımlarımdan birinde düaliteye dair yazdıklarım aklıma geldi ister istemez. Mutluluğun karşıtı illaki mutsuzluk mudur? Mutlu olmanın karşıtı mutsuz olmak mıdır? Mutluluğun bir zıttı var mıdır? Olmalı mıdır? Yoksa nötr olmak da bir duygu durumu mudur? İnsan nötr bir ruh halinde olabilir mi? Buna stabil bir ruh durumu mu denir? Sayabileceğimiz onlarca duygu durumu varken mutlu olmadığımız zamanları hemen mutsuz olduğumuz şeklinde mi algılamalıyız? Bilemiyorum. Bunları kitabın yazarıyla uzun uzadıya tartışmak isterdim. Kitap çok kısa ve hap bilgiler içeriyor. Güzel tespitler var ama felsefi derinliği ancak yüz yüze tartışılarak açığa çıkabilir.) Yazar ayrıca insan hayatını anlamlı kılan şeyin kesintisiz mutluluk arayışı değil, hayatın tüm yönleriyle yüzleşebilme becerisi olduğunu savunuyor.
Kitabın ilk bölümlerinde mutluluk ideali sorgulanıyor ve insanların başarı, aşk, sağlık veya şans gibi unsurları mutluluğun garantisi olarak görmelerinin neden yanıltıcı olduğu açıklanıyor. Daha sonraki bölümlerde melankoli ve depresyon konuları ele alınıyor. Yazar özellikle melankolinin yalnızca olumsuz bir durum olmadığını insanın kendisini ve hayatı daha derin biçimde anlamasına katkı sağlayabileceğini ileri sürüyor.
Wilhelm Schmid, günümüzde yaygınlaşan pozitif düşünme kültürünü de eleştiriyor. Sürekli olumlu düşünmeye zorlanmanın insanı gerçek duygularından uzaklaştırdığını belirtiyor. Oysa üzüntü, kaygı ve mutsuzluk gibi duyguların da yaşamın doğal parçaları olduğunu vurguluyor. Bu duygularla mücadele etmek yerine onları tanımak ve yönetebilmek gerektiğini savunuyor.
Son bölümlerde ise mutsuzlukla birlikte yaşamanın yolları üzerinde duruyor. Schmid’e göre insanın amacı mutsuzluğu tamamen ortadan kaldırmak değil. Onunla yaşamayı öğrenmek, onu anlamlandırmak ve böylece daha olgun, dengeli ve derin bir yaşam kurabilmek.
Sevgiyle kalın 😊
