Ben azalmam, satırlarımla çoğaltırım. Aklıma geleni yazarım, aklımdan gideni yazarım. Kalbime hoş geleni, kalbimden def olanı yazarım. Yazarak çoğaltırım içimde derya denizi. Azalmaz gözyaşımla hiçbiri. Büyütürüm içimdekileri ve kendimi. Yaza yaza batırırım ayı, doğururum güneşi. Dünya etrafında kim bilir kaç tur atar hayallerim. Sahi, hayal gücü de benim; ne kadar istersem o kadar olur her şey. Mesela dertler pire, şuhluklar dev olmuşlar; olamaz mı yani? Burası benim dünyam, elbet olur masmavi…
Ben bitmem, satırlarımda yaşarım. Tasasını bitiririm hayatın. Yeniden var olur içimde ölen kelimeler. Sayfalar dolusu duygu taşmış içimden, anlayanların kalbine doğru. Bir bakmışsın hava benim, su ve toprağı sarmışım. Bir bakmışsın kara delik benim, her şeyi yutmuşum. Dolu dizgin satırlar benim, gölgesiyim hayatın. Her zaman içindeyim ve de yaşamın. Bir varmışım, bir daha var olurum…
Ben yitmem, satırlarda bulurum kendimi. Kimini de kendine getiririm belki. Kendini bilmek diye başlarım mürekkebimle, kendini bulmak diye bitiririm yazıtı. Her şey kelimelerde saklı değil mi ya! Kâinatın dili oluveririm bir anda. Sihirlidir sözcüklerin, kimine hitap eder, kimini de huzursuz eder. Önemli olan kalemi kırmamaktır, bilenler bilir…
Ben sarsılmam, satırlarımla dimdik dururum. Omurgasını kaybedenlere inat, burnumun dikinedir hep yazdıklarım. Eğilmek kalem işi değildir, kâğıttan uçak yapanlara inat. Doğruyu yazmaktır asıl marifet. Kiminin hoşuna gider, kiminin zoruna. Öyle de olsa böyle de olsa sarsılmaz kalemim. Her zaman bildiğimi okur, okuturum. Prangalara vurulmaz ezcümlelerim…
Ben tutulmam, satırlarımda özgürüm. Zincir vurulmaz sözlerime, kuyulara atılmaz eserlerim. Dünya cihan şahidimdir, içimden akan seslerin. Bin asra yeter kâğıda akıttığım benliğim. Esaret bilmez aklımın dibi, yağ gibi akar gider yazınlara. Kimini mutlu eder, kimini korkutur cümlelerim. Yine de vazgeçmemektir kalemin ucuna gelenden…
Ben unutmam, satırlarıma işlerim. Mürekkebim kurur eğer unutursam, nereden gelip nereye gittiğimi. Unutmam kimseyi ve yaptıklarını. Vefayı da tek kalemde sildiğimi de bilirler, satırlarıma ilmek ilmek işlediğimi. Unutmam da sadece bir sonraki sayfaya bırakırım kimini. Bazen de üstünü çizer geçerim gereksizini. Hem unutmamak hem de varlığını kabul etmektir, sana ihaneti hatırlatır her üstü çizili cümle. Bir daha yaş tahtaya basmamak için anekdottur. Kendine not almaktır…
Ben azalmam, bitmem, yitmem, sarsılmam, tutulmam, unutmam; satırlarıma yaslanırım…
