Sebepsiz Sevgi

Bir adam tanıdım,
Gözleri yuva gibi bakan,
Taşıdığım bütün telaşları
Göğsünde yumuşatan.
Bir adam tanıdım,
Gülüşünde, sesinde aitlik barındıran,
Yanındayken bütün sessizliğin
Seslerini duydum.
Ne zaman sustuysam,
İçimde konuşan onca şeyi bildi sanki
Bir kelime etmeden
Yorgunluğumun neresinden tutulacağını.
Bir adam tanıdım,
Yanında kendimi anlatmak zorunda kalmadığım,
Olduğum hâlimle eksilmeden,
Saklanmadan durabildiğim.
Bazen bir bakışı yetti
Günlerdir içimde büyüyen ağırlığı bırakmaya,
Bazen yalnızca sesini duymak
Kalbime “buradasın” demeye.
Adını koyamadığım bir yakınlık vardı aramızda,
Ne başlangıcını hatırlıyorum
Ne de nasıl büyüdüğünü.
Sanki çok önceden tanımışım onu,
Sadece hatırlamayı unutmuşum.
Bir adam tanıdım,
Varlığı hiçbir şey vaat etmeden
İçimde bir şeyleri iyileştiren.
Yanında zaman başka akıyor,
Dünya biraz daha sessiz,
Kalbim biraz daha cesur oluyordu.
Belki sevgi bazen
Bir sebep aramadan gelendir.
Ne “neden”i vardır
Ne de “nasıl”ı.
Sadece bir gün
Birinin yanında kendini evinde bulursun.
Ve anlarsın;
Bazı insanlar hayatımıza
Bir şey öğretmek için değil,
İçimizde çoktan var olan
Bir duyguyu uyandırmak için gelir.
Ben nedenini bilmiyorum.
Neden gözlerine baktığımda
İçimdeki bütün telaşlar susuyor,
Neden sesinde kendime ait
Bir yer buluyorum, bilmiyorum.
Ama belki de
Nedenini bilmiyorsam bir sevginin,
Varlığı gerçektir.
Çünkü bazı duygular
Açıklanmak için değil,
Hissedilmek için vardır.
Ve ben,
Sana nedenini anlatamadan seviyorsam,
Belki de sevginin en saf hâli budur:
Bir sebebe ihtiyaç duymadan
Bir kalbin, başka bir kalbe
Sessizce “yuva” demesi.