Bazen bir şehri tanımak için ön yargılarımızdan biraz uzaklaşmak yeterlidir.
Yediğin içtiğin senin olsun, bize gezip gördüklerini anlat, dediler. Yediğim içtiğimi anlatmam gerçekten de zor, tarifi yok ve örneği yok. Şalgam bile ayrı lezzetli. Burada aynısı olsa her gün içebilirdim.
Adana… İsmini duyduğumuzda zihnimizde hemen bazı görüntüler canlanıyor. Televizyon haberleri, sert mizaçlı insanlar, bitmek bilmeyen bir hareketlilik, kendine has bir şehir kültürü. Güneşe ateş eden insanlar. Belki de bu yüzden Adana’ya gitmeden önce insanın aklında biraz mesafeli bir şehir algısı oluşuyor. Fakat bazı şehirler vardır ki kendilerini uzaktan değil, ancak içine girdiğinizde anlatmaya başlar. Adana da benim için tam olarak böyle bir şehir oldu.
İlk dikkatimi çeken şey, şehrin büyüklüğü ve enerjisi oldu. Sanki deniz kenarı havası olan, palmiyelerle dolu bir şehir. Barajı deniz gibi, çevresi ılıman iklimli. Kasım ayı için söylüyorum. Adana gerçekten büyük bir şehir. İzmir’den yüzölçümü olarak büyük ama güzel tarafı İzmir kadar kalabalık değil. Kalabalığı, caddeleri, trafiği, yaşam temposu ve kendine özgü dinamizmiyle insanı kendine çekiyor. Ama bütün bu hareketliliğin arasında öyle güzel bir manzara var ki şehrin bütün gürültüsünü bir anlığına unutturabiliyor: Seyhan Baraj Gölü.
Seyhan Baraj Gölü çevresinde durup manzaraya baktığınızda Adana’nın başka bir yüzüyle karşılaşıyorsunuz. Suyun dinginliği, yeşilin maviliklerle buluşması, geniş ufuk çizgisi ve gölün etrafındaki yaşam. İnsan bir anlığına kendisini büyük bir metropolde değil, huzurlu bir tatil beldesinde hissedebiliyor. Adana’nın yalnızca kebaptan, sıcaktan ve hareketli sokaklardan ibaret olmadığını anlamak için bu manzaraya bakmak bile yeterli.
Bir de insanları var elbette…
Adanalılar dışarıdan bakıldığında biraz sert, biraz yüksek sesli, biraz da mesafeli görülebilir. Fakat insanlarla iletişim kurmaya başladığınızda bu görüntünün arkasında bambaşka bir karakterle karşılaşıyorsunuz. Yardımsever, güler yüzlü, samimi ve iyi niyetli insanlar. İlk buluşacağım insan, beni bir şekilde haber vermeksizin ekti. Üstelik İzmir’den geliyorum, yarın buluşacağız diye kesinleştirdikten sonra. İzmir’den gelirken bir şey ister misiniz, soruma, canınızın sağlığı diyen Gamze hanım, beni ertesi gün ekti. Benim tabii ilk intibam daha da mesafeli olmaktı. Güvensizlik daha da artmıştı. Buna rağmen diğer görüştüklerim sayesinde, randevularına sadık, saygılı ve iyi niyetli insanları görünce, her yerde hem iyi hem kötü insanların olacağını kendime hatırlatıp, bütün suçu Adanalı olmasına yüklemeden daha tarafsız bakmamı sağladıkları için diğerlerine teşekkür ettim. Bir şey sorduğunuzda yardımcı olmak için çabalayan, yol göstermekten çekinmeyen, misafirini yabancı hissettirmeyen bir şehir insanı var karşınızda.
Hatta sohbetler ilerledikçe ilginç bir gerçekle de karşılaşıyorsunuz. Bazı Adanalılar, kendi şehirlerinden ziyade İzmir’i daha çok beğendiklerini söylüyorlar. Bu durum bana oldukça tanıdık geldi. Çünkü galiba hepimiz biraz böyleyiz. Yaşadığımız yerin güzelliklerine zamanla alışıyor, her gün gördüğümüz manzarayı sıradanlaştırıyor, başka şehrin sokaklarını, denizini, havasını ve yaşam biçimini daha çekici buluyoruz.
Belki de mesele şehirlerin birbirinden daha güzel olması değil, yeniliğin insana iyi gelmesi. Bir süreliğine alışkanlıklarımızdan uzaklaşmak, başka sokaklarda yürümek, farklı insanlara tanışmak ve hiç bilmediğimiz bir manzaraya karşı kahvemizi içmek. Bazen ihtiyacımız olan tek şey bu. İzmir’de yaşayan İzmir’in dışına çıkmak istiyor. Adana’da yaşayan İzmir’i özleyebiliyor. Çünkü insan çoğu zaman sahip olduğunun değil, henüz keşfetmediğinin heyecanını duyuyor.
Adana’da benim için küçük bir sorun vardı yalnızca: Trafik.
Özellikle şerit ihlalleri ve sinyal vermeden yapılan manevralar, şehirde araç kullanırken insanı biraz zorlayabiliyor. Kavşak önceliği dikkate alınmadığı için trafik zorlayıcı olabiliyor. Ama yolun sonunda sizi karşılayan güler yüz, bir konuda yardım istediğinizde uzanan el ve kendinizi yabancı hissettirmeyen o samimi yaklaşım, bütün bu küçük aksaklıkları gölgede bırakıyor.
Adana’dan ayrılırken aklımda televizyon görüntülerinden çok daha fazlası kaldı. Seyhan’ın güzel manzarası, büyük bir şehrin bitmeyen enerjisi, dışarıdan sert görünen ama tanıdıkça yumuşayan insanlar ve insanın kendi yaşadığı yerden uzaklaşınca başka güzellikleri keşfetme isteği.
Ayrıca özel teşekkürüm Güneş hanıma, ilgisi, yardımseverliği, trafikte tek sinyal veren kişi olma özelliğinin dışında, bana her gün yazı yazma alışkanlığımı hatırlattığı için de ayrıca kendisine teşekkür ederim. Kahve eşliğinde bahçesinde kuruttuğu eriği ve yıllardır tanışıyormuş gibi yaptığımız muhabbet. Önyargısızca konuştuk, nereden nerelere geldik, acaba bir zaman da bir yerlerde karşılaşmış olabilir miyiz? Adana’ya tekrar geldiğimde buluşup kaldığımız yerden o güzel sohbetimize devam etme dileğiyle…
