Bir gün aynı kapıyı açar, aynı masaya oturur, aynı insanın sesini duyarız; ama hiçbir an bütünüyle aynı biçimde geri dönmez. Zaman, hayatı da bizi de fark ettirmeden değiştirir. Bazı anların son kez yaşandığını, çoğu zaman onlar çoktan geride kaldıktan sonra anlarız. Ömür, her yaşta eski bir hâlimizi geride bırakıp yenisine doğru yürüdüğümüz uzun bir göçtür.
Bu göçün ilk büyük ayrılığı çocukluktan ayrılmaktır. Bir zamanlar bitmeyecek sandığımız günler, yıllar sonra bir kokunun, bir sesin, eski bir fotoğrafın içine sığar. Ev yerinde durur, sokak aynı sokaktır; ama orada yaşayan çocuk artık aynı kişi değildir. Geçmişe dönme isteğimiz, kimi zaman bir yere değil, orada bıraktığımız hâlimize duyduğumuz özlemdir.
Çocukluğun ardından zaman, bizi sevdiklerimizle kurduğumuz ortak hayattan da geçirir. Birlikte oturulan sofraları, her gün paylaşılan küçük alışkanlıkları, aynı evin içindeki tanıdık varlığı doğal ve sürekli sanırız. Oysa yakınlık da zamana bağlıdır; günler geçer, hayatın düzeni değişir, bazen insanlar aramızdan ayrılır. Bazı vedalar, bir kapı kapandığında değil, sıradan sandığımız bir günün artık geri gelmeyeceğini anladığımızda başlar.
Bu ayrılıklar yaşanırken zaman, insanın iç dünyasını da dönüştürür. Bir zamanlar bizi tarif eden hayaller değişir, korkuların yeri değişir, inandığımız şeyler başka anlamlar kazanır. Aynı yüzle yaşarız; ama yıllar önceki kişi olarak kalmayız. Belki de en sessiz göç, insanın artık olamadığı kişiye veda etmesidir.
Fanilik, yalnızca bir gün öleceğimizi bilmek değildir; sevdiğimiz her şeyin, her hâlimizin ve her ânın bir sınırı olduğunu sezmektir. Bu bilgi içimize keder bırakır, dikkatimizi de keskinleştirir. Birlikte geçirilen sıradan bir günün değerini bazen ancak o gün geride kaldığında kavrarız. Geçip giden, yaşanmış olmayı silmez; bazı anlar, sona erdikten sonra içimizde daha derin bir yer edinir.
Ömür bir göç hikâyesidir: Her gün biraz geçmişe karışır, biraz bilinmeyene yürürüz. Bir gün yolun sonuna vardığımızda, belki ne kadar yaşadığımızdan çok, hangi anların içinde gerçekten bulunduğumuzu anlayacağız. Belki de insanın yurdu, ömrün içinden geçerken bütün kalbiyle var olabildiği anlardır.

















