Basit bir kelimedir okunuşta ve hatta oldukça… İnsanın hayatından kaç koridor geçer? Evvela evinin koridoru, ilk kez koştuğu, düştüğü, ağladığı, güldüğü vb. koridor. Sonra yeni bir koridor ile daha arkadaş olur insan: Misafir evin koridoru. İlk yabancı koridor, farklı yüzler. Sonra bir yenisi daha: Okul koridoru: İlk defa kavga ettiği, ilk defa âşık olduğu belki, ilk defa özgürce koşturduğu… Yıllar geçer sonra bir yeni koridor arkadaş daha katılır aileye: Hastane koridor(ları). Kaç kaçız kardeş olduğu hiçbir zaman bilinmeyen ve hepsi birbirine benzeyen tek yumurta koridorları, genellikle beyaz, hastanın hastalığına ve durumuna göre siyah. Yeni bir misafir ile de yürünebilir bu arkadaşların yanında yürekte ağır yüklerle de gözlerde yaşlar ile de. Eğer ömürlük ve yatılı bir misafir bekleniyorsa bu koridorların körelmiş ışıklarının gölgesinde, bir başka koridor ağırlar bizi hiç mi hiç benzemeyen diğerlerine: Doğumhane koridoru. Her renge haiz olmasına rağmen yine de ve inatla beyaz görünür gözlere. Sonra o ilk arkadaş koridor tanıştırılır bu yeni gelen misafir ile. Ağır yükler düşmüşse nasibe şayet o zaman, hastane koridorlarının üvey kardeşleri yazılır, arkadaş koridorlar defterine: Morg koridoru ve gasilhane koridoru. Bu ikisi en dar koridorlarıdır yer yüzünün, en fazla iki ölünün yan yana durabileceği genişlikte…
Hayatın gidişatına göre farklı koridorlar ile tanışılır; Dilsiz adliye koridorları, kör hapishane koridorları ve ahrâz (sağır) havalanma alanı koridorları ve üçü de renksiz… Eğer şanslıysak biraz daha, farklı ve sesli koridorlar ağırlayacaktır bizi bu defa: İş yeri koridoru, kendi evimizin deniz manzarasına açılan koridoru, bahçe kapısından bahçeye uzanan koridor… Ve sonra tanıdık koridorlar çıkar karşımıza, insicami bir sırayla; kendi evladımızın okulunun koridoru, hastane koridorları, morg koridorları, mezarlığın mezar taşları arasındaki açık hava koridoru…
Yani insan ömrü koridorlar arasında geçen bir beyaz planlanmış olaylar bütünüdür ve bu olaylar bütünüyle koridorlarda geçer. Peki sizce dili olsa koridorların, seslenirler miydi biz insanlara; dirseğini yanağıma dayama, atma izmaritini kenarıma, boyama gözlerimin üzerini, kaldırma derilerimi…

















