En mutlu olacağım günün ertesine derin bir huzursuzlukla uyanabilirim ya da tam tersi olarak oldukça iğrenç bir mutsuzluk gözlerimi açmama sebep olabilir. Çünkü bu duruma yakın şeyler yaşayan insanlar gayet iyi bilir ki bu gerçekliğin olmaması için pek bir neden yoktur. Güzel olan şeylerin uzunca bir süre öyle kalması mümkün olmayabilir, bu şeyler ya sonu gelmeden yarım kalır ya da bir şekilde o güzelliğin sonunu getirecek olaylar yaşanır. Ancak iki ruhun pekişip bir bütün olarak varolabildiği bir düşte böyle şeylerin gerçekleşmesi düşükte olsa ihtimaller arasına alınabilir fakat bu oldukça güç bir durum. Zaten bahsettiğim bu durum bir armağan olarak çok nadir şekilde denk gelir insanların kapısına.
Bazen yaşamak güç olsa da yaşamak zorunda hissederiz kendimizi. Bu bazen yaşayabildim diyebilmek, bazen pişman olmamak, bazen de neden diyebilmek içindir. İşte yazıya dökülen kelimelerim bugün bu sebeple şekil buluyor. Her geçen gün bir öncekinden daha çekilmez oluyor yaşam. Önceki günlere hasret ya da sonrası için sorgu olup buharlaşıyor adeta ellerimden. Sevmediğim veya sevemediğim şeyleri bile sevmeye başladığımda sanki sevmek için gönderildim diye düşünmüştüm bu dünyaya. Öyle ki celladımın gözlerinde dahi bir parça sevgi görmek isterdim. Ancak bir gün çok kırıldığımı hatırlıyorum ve sonrasında toparlamıştım ya da öyle olduğunu sanmıştım daha sonra da hiçbir şey için çaba göstermek istemedim. O an gerçekleşmeseydi nasıl olurdu hayatım? Daha mı kötü ya da daha iyi mi olurdu? Geçmişte yaşanan olaylar için kendimize bir şans verebilseydik düzelir miydi her şey yoksa o şans sadece o an için mi geçerliydi? Buna cevap olarak, bir şansımız olsa dahi o an varolan her şey; duygular, objeler, yaşananlar veya henüz yaşanmamış şeyler yani bütün bunlar artık varolamazken nasıl olur da bir şanstan daha bahsedebilirdik? Böyle bir şey mümkün değil sanırım ancak olacak olsa dahi bir şeyler kesinlikle ya eksik kalacak ya da biz bu şansımızı da harcayacaktık.
Hayatın sürekli hareket halinde olan döngüsünde eğer bir yol çizememişsek veya buna imkan bulamamışsak yalpalanıp dururuz. Ancak belki bir gün bizlerde prangalarımızdan kopacağız ve o an gerçekten mutluluğu bulacağız. O gün buluşabilmek dileğiyle.
