Bir insana kendinizi nasıl sevdirirdiniz? Kendinizi sevdirmek zordur. Karşınızdaki kişiye güven vermeniz, yürekten gelen bir duygu ile sevgi beslemeniz ve ona güzel bakmanız gerekir.
Semt pazarını hepiniz bilirsiniz, orada size yardım etmek isteyen daha doğrusu sizlere kolaylık olsun diye sabah erken saatler de yaz-kış demeden el arabası ile pazar alışverişinizi taşıyan genç bireylere rastlarsınız. Ben de her alışveriş yaptığım zamanlarda bu genç arkadaşlarla sohbet eder, onların hayatlarını dinlerim.
Bu genç bireylerden biri ile sohbet ederken, gözlerindeki masum bakışa, sözlerindeki sevgi dolu sözlere ve yüreğinden gelen sese kulak vererek ona baka kalıyorum…
İbrahim adında genç bir birey benim yanıma yaklaşıp, “Ağabey, araba lazım mı?” diye sorarken, kısa bir tebessüm ediyor. Biraz duraksıyorum, sonra olur diyorum, bana dönüp teşekkür ediyor. Neden teşekkür ediyorsun diye sormuyorum zira; kendisi açıklama yapıyor. “Çok anlayışlısınız, bana bağırmadınız, tam aksine anlayışla karşıladınız beni” diyor. Şaşkınlığımı gizleyemiyorum… “Neden sana bağırayım ki; tabi ki sana güzel bir dille yaklaşmam gerekiyor” diyorum.
İbrahim benimle sohbetini sürdürüyor. “Ağabey hayat zor, hem okuyor hem de çalışıyorum. Bir şey almak istediğimde kimseye muhtaç olmadan kimseden bir şey beklemeden alın terimle kendime almak için çalışıyorum bir de; babamdan para istememek için. Aynı zamanda pazar günleri amcamın yanında fırında çalışıyorum, çünkü benim çalışmayı seven, tembellik yapmayı sevmeyen bir yapım var. Benim hayalim üniversite okumak, doktor olmak, hayatın ne getireceği belli olmaz. Bir yere yerleşemesem bile en azından hayatımı kazanmak için elimde bir mesleğim var” diyor.
Kimi zaman gençleri anlamıyoruz, anlayamıyoruz deriz. Bu sözleri söylerken onların yüreklerine dokundunuz mu? Onlarla hasbihal edip nasıl bir gelecek istediklerini sordunuz mu?
GELECEĞİN UMUDU, YANAN IŞIĞI GENÇLERİN HAYALLERİNİ GERÇEKLEŞTİRMESİ DİLEĞİYLE…
