İnsan

Yeni bir sayfa gibi her yeni gün,
Yırtılıp tekrar tekrar beyaza boyanmayı bekleyen,
Dilsiz iki kelimenin birleşmesi ve tek anlama bağlanması gibi…
Ve düşünmek her anı kara bir çarşafa sarılmışçasına,
Yeni bir nefese doyamamak gibi…
Benzemek gibi herkese ama herkesten farklı olmayı istemek gibi…
Bir olmak; tek; sadece ben gibi…
Ama bir diğer benin, “Ben de varım,” demesi gibi;
Çift başlı ejderha gibi…
Ya da üç yapraklı yoncanın her bir tanesi gibi…
Tek bir ipe dizilmiş boncuk gibi…
Aynı olmak, ama hep farklı olmayı istemek gibi…
Susmak, ama aslında bağır çağır konuşmak gibi…
Yaşamak; her an yaşamak ama aslında yaşıyor sanmak gibi…
Cevapsız kalmış sorunun cevabını sorudan alması gibi…
Böyle belirsiz bir çemberin içinde olmak,
Tek olmak o çemberde ve yaşamak;
Aslında hiçbir fark olmadan, insan olmak…