Son zamanlarda bizim küçük kıza bir türlü silgi dayanmıyor. Geçen gün yine kırtasiyeye gidelim baba, silgim bitti, demesin mi?
— İyi de kızım, daha birkaç gün önce almadık mı? dedim.
— Aldık ama yine bitti işte, dedi.
Bu kız silgileri yiyor mu ne? Yoksa bizim kız silgi canavarına mı dönüştü? Zaten doğru dürüst yemek yediremiyoruz. Babalık işte. Birlikte gidip yeni bir silgi daha aldık. Yalnız her seferinde farklı renkte ve kokuda silgi alıyordu. Akşam bir de baktım ki ne göreyim? Bizim Gülniş almış eline küçük rendeyi, silgiyi rendeliyor. Silgi tozlarını ise masanın kenarında duran pet şişenin içine koyuyor. Şimdi silgilerin neden hemen bittiği anlaşıldı.
— Kızım sen ne yapıyorsun? dedim.
Gayet normal bir şeymiş gibi,
— Silgi tozu biriktiriyorum baba, dedi.
Pet şişeyi dikkatlice inceledim. İçinde her renkten rendelenmiş silgi tozu var. Akvaryumların dibine serilen renkli taşlara benziyor. Şişe neredeyse yarısına kadar dolmuş.
— Baksana baba, güzel görünüyor mu? derken bir yandan da şişeyi eline alıp sallamaya başladı. Şişenin kapağını açıp burnuma yaklaştırdı gülerek. Sonra itina ile dolaptaki kendine göre gizli bölüme yerleştirdi. Anlaşıldı, bu şişe onun için çok değerliydi.
— Evet, çok güzel görünüyor, dedim gülerek.
Enteresan bir koleksiyon silgi tozu biriktirmek. Bunu da ilk defa bizim evde gördüm hani. Acaba var mıdır bunu yapan başkaları? Sonra aklıma ilkokul yıllarındaki silgilerim geldi. Sahi kaç tane silgim olmuştu ki? Acaba beşinci sınıf bitene kadar toplamda beş tane silgim olmuş muydu? Ne güzel kokardı onlar. Benim silgim yeşildi. Silgimiz erken biterse fırça yeme ihtimalimiz vardı. Siyah kurşun kalemin dışında kalem tanımadım o yıllarda. Belki de bugün o yüzden dolmakalemlere bu kadar aşığım. Çoğu zaman kısacık kalırdı kalemim. Ama son santimine kadar kullanmak zorundaydık. Çünkü yeni bir kalem ve silgi almak bizim için lüks sayılırdı.
Belki de silgi kokusuna aşina olmayan yeni nesil, okuyup bir şeylere sahip olma konusunda bu kadar isteksiz. Silgi ve kalem kokusu… Çocukluğumdaki bahar.
Kızıma dönüp,
— Hadi silgi almaya gidelim mi? dedim.
Gülümseyerek elini uzattı.
