Hayatın en acı tarafı, cam kırıkları ile dolu olan bir yüreğe sahip olmaktır.
Cam kırıkları; temiz ve saf bir kalbi kırmaktır.
Bu bazen bir söz olur, bazen kötü bir davranış olur. Sonuç ne olursa olsun! Yürek paramparça ve hiç içinden çıkmayan söz ve davranış dolar. Özür dilemek, “istemeden yaptım” demek, “ağzımdan kaçtı, söylemek istemezdim” demek, “çok pişmanım, üzgünüm” ifadesi cam kırıklarını birleştiremez, toplayamaz…
Evet!.. Bir af dileme istense de! Yapılan davranış için pişman olundu ve bir daha yapmamak üzere kendisine söz verilse de! Bir cam bardak kırıldığı an! Nasıl toplanıp eski halini almıyorsa; kırılan bir kalp bir daha eskisi gibi sevgi besleyemez.
Konuşur ama, eskisi gibi değil. Beraber gezse de; beraber aktiviteye katılsa da; yaşamı birlikte idame ettirse de; yürek parçalanmıştır artık. Ne yaparsa yapsın cam kırıkları içinde dolup taşmıştır.
Sevdiğiniz bir insanı kalbinizde yaşatmak, ona verdiğiniz değeri davranışlarınızla göstermek, her daim sevginizle onu yüceltmek için çaba gösterirken; bazen söylenilen bir söz ya da sözler, davranış ya da davranışlar onu incitir, kırar… Bu durum kalp kırıklığına yol açar.
Kalp çok hassas bir uzuv. İncinirse! Eskisi gibi atmaz. Yaralandı mı iyileşmez… Kırıldı mı onarımı mümkün değil.
Kimsenin yüreğinde cam kırıkları bırakmayın. Kırıklar temizlenir, izi kalır…
