Son defaya kaldı vedası. Bir ayrılık gemisi geçti, gemiden el sallayarak uzaklaştı. Sonra sirenleri çaldı gitmenin, ben hazır değildim hüznün yeleğini giymeye. Çölün ortasında nasıl kaldım onsuz. Susuyorum su ve bulamıyorum. Onsuzluktan boğuluyorum. Onun bakışları güneşimdi, gözleri ise denize çevirirdi etrafımı, gökyüzü gibi mavi ve sonsuz.
Yazdıklarımın manası, onunla olan muhabbetimin bir özeti. İçimde onunla olan sevgimi dile getiriyorum, onca özlem biriktirdim ona karşı içimde belki duyar diye, hiç susmadı ne dilim ne de kalbim. Bazen ağlayarak bakıyorum fotoğraflara, her baktığımda o kadar derin bir iç çekiyorum ki dışardan duyuluyor hasretimin sesi.
Nasıl anlatsam bilemiyorum ki onu. Hem yaz hem de kış gibi duygularım. Anlatsam kelimeler kifayetsiz duygularıma tercüman olur mu bilmiyorum. Gelmeyeceğini de biliyorum ama yine de hiç gitmemiş gibi ne zaman başım sıkışsa o koşar yardımıma, ne zaman düşsem o kurtarır, ben görmesem de. Hissediyorum elimden tutup, beni kaldırdığını ama gelmeyeceğini de biliyorum. Ya alışamadım gittiğine. sevgimin umut bahçesinde güllerim hala o kokuyor ve ben ona bahçıvanım. Elim de tohumlar var onun bana bıraktığı en değerli şey, insan olduğumu hatırlamak ve bu değerin ne çok özel ve güzel olduğunu anladım.
Hayat işte insana çok şey öğretiyor ben ise ondan öğrendim bir çok şeyi o benim hayat ustamdı ben de onun çırağı. Birbirimize çok benziyorduk galiba aramızdaki sevgi ağları vardı, bu ağlar birbirimizi güçlendiriyordu.
Dışarıdan gelen sesleri, kötülükleri duymuyorduk. Sonra işte uzaktan bir veda çiçeği soldu karanlıkta…
