Aylima

Aylima
Nerde başlasam seni anlatmaya,
Varlığından mı yokluğundan mı?
Hangisi daha çok beni var etti?
Hangisi daha çok beni yok etti?
Eyy sevgili,
Her şey sana çıkıyor,
Yeni baştan olmak mı bu?
Yanıp kül olmak mı?
Doğmak mı?
Yok olmak mı bu?
Kaç asırdır seni seviyorum bilmiyorum,
Şu kısacık ömrümde, biçare bedenimle,
Kaç aşık sana meftun, evvelinde ahirinde,
Her şeyin başı mısın her şeyin sonu mu,
Daha ne kadar sana bağlanacağım şu ömrümde.
Aylima,
Seni böyle anacağım,
Ay gibi karanlıktayım,
Beni aydınlatan ışık gibisin,
Gecede beni var edensin,
Varlığım varlığınla anlam bulur,
Bendimde dolaşan ruh gibisin,
Güneş gibi sıcak, yar gibi yoldaş,
Geçmiş gibi imkansız, ölüm gerçeği gibisin bana.
Aylima,
Her güzellikte seni buldum,
Bazen bir inci gibisin, bazen gözlerimde yaş,
Bazen ayın on dördü, bazen yetime aş gibisin,
Bazen bir anne merhameti, bazen bir tebessüm gibisin,
Bazen en büyük namahremim, bazen öp öz ben gibisin.
Aylima,
Kaç güzel gördüysem alemde, suretinin yansıması bildim,
Ne zaman bir engel görsem, aşkının dikeni bildim,
Her şeyde seni aradım her şeyde seni bildim,
Ne zaman yıkılsam, aşkınla yeniden kendime geldim,
Aylima,
Bir ömür seni sevdim ama aşkımın ilk günü bildim,
Sanma ki gecemde uyudum, her geceni gündüz gibi bildim,
Sen beni belki bildin belki hiç bilmedin,
Ben beni dahi benden değil senden bildim.
Aylima,
Sen misin orada ki, yoksa tümüyle ben mi?
Ben miyim burada ki, yoksa tümüyle sen mi?
Sen ordaysan bu beni yakan kim?
Ben sende isem bu yanan beden kimin?