Sınırsız sevgi, sınırsız tahammül, sınırsız duygu yoktur! Sınırları kalp, samimiyet ve duruş belirler. Sevginin sınırı nefretle aşılır, tahammülün sınırı saygısızlıkla… Her duygunun bir başlangıç ve bitiş süreci vardır.
Peki bizler en çok kimlere sınırlarımızı aştırırız? Elbette ki en sevdiklerimize! Psikoloji der ki; bizler öfkemizi bizi en çok sevene, affedebilen, anlayış gösterene gösteririz. Evet, saçma gibi görünse de, bilinçaltı bilir ki; benim onda kredim çok. O bana kıyamaz! O bensiz yapamaz! Onun çizgisi benim yokluğum!
Hal böyle olunca, kalpler garanti altına, hadler dil ucuna sızar. Öfke patlaması, ağır cümle, kırıcı tavır olarak… Bir bıçağa, bir de bir kumaşa sürelim elimizi. Hangisi acıtır? Tabii ki bıçak! İnsanların bize nasıl hitap edebileceğini biz gösteririz insana! Bıçak ya da yumuşak kumaş olarak.
Neden hep bizi en çok sevenleri üzüyoruz? Yumuşak kumaş oldukları için mi? Garantide görerek gitmeyeceklerini, bir bıçak gibi kesmeyeceklerini düşündüğümüz için mi? Bir mayın gibi en çok sevenlerimize patlıyoruz.
Sevgi ile her duygu ve yol aşılır. Eğer gönlümüzdeki öfkeyi aşamıyorsak, ya biz sevmeyi bilmiyoruz, ya da sevilmeyi kendimize hak görmüyoruz. Bıçak gibi kesip atıyoruz, kalpleri kanatıp sonrası bir özürle sargı bezi olacağımızı sanıyoruz.
Sevildiğimiz yere ve kalbe huzur vermeliyiz. Parçalanmış, kırık ve kanayan bir kalp değil. Sonra keskinleştirdiğimiz insandan tekrar sevgi bekliyoruz. Sevginin sınırı aşılınca nefrete dönüşüyor. Saygının sınırı aşılınca cam kesiğine… Sanmayın ki sabırlı insan acıtmaz. Bıçak bir kere keser, cam gibi parçalanan bir kalp her gün…
Gülün hem dikeni vardır, hem görsel şölen! Canlı tutmak için sulanır toprağı. Sabrı aşktan gelir, aşkı haktan! Sevip sevildikçe canlı görünür rengi. Susuz kaldığında solar yaprağı, gider ahengi! Geriye sadece sapı kalır, bir de diken!
Soldurmayın sizi sevenleri!!
Sevgiler, saygılar…
