İçimdeki Cehennem

Karanlık çöktü gönül şehrime.
Yine yalnızlığın içine çekiliyorum.
İçimdeki kırgınlıklarımla küstüm kafa tuttuğum kendime.
Tesbih tanesi kadar ömrüm, hep seni çektim.
Bir elin parmakları kadar umutları,
Düşmesinler diye sıkıca tuttum.
Yıllarca arkasında koştuklarımı kovalamaktan vazgeçtim.
Usul usul yürüyor yorgun ayaklarım.
Yolun yarısını geçmiş bir olarak,
Bıraktım içimdeki kavga edeni, edenleri; gideni, gidenleri.
Kendime cimrilik ettim huzurda.
Deli cesaretimle bin kez yeniden başlamak istedim.
Sükût nakışlı hırkamı giydim.
Yüreğimin yettiği, yüreğinin yettiği kadar oldu.
İnceliğim, inceliğin kadar.
İşte şimdi, inceldiği yerden kopsun dediğim ipin üstündeyim.
Bıraksam kendimi…
Aşağısı cehennem.