Şehir Siyaha Döner

Soğuğu geldi Ankara’nın.
Yüzünde ayaz bir esinti,
Titrek bir kirpiğin
Tek damlalık yalnızlığı.
Yüzünde yüzüm,
Yüz bulamaz hüznüm.
Üzgünüm.
Atakule’den Ulus’a
Eli cebinde paltosuz üşürüm.
Annesinin sevmediği çocuk gibiyim.
Dalgın, korkak, sessiz.
Korna sesiyle ürken kimsesiz.
Şaşkın bakışlarımda bir kedi,
Pısmış, kirli, tedirgin.
Ah, üşümüş dilsiz benim gibi.
Gidecek ne bir yol var,
Ne şehir.
Sıcak evlerin hayali aklımıza gelir.
Aç karnımızda yalnızlık tokmak çalar.
Kırmızı ışık yanıp yanıp söner.
Sesler birbirine karışır.
Balıkçı söylenir, simitçi bağırır.
Birinin elinde çoraplar siyah poşete dolar.
Burnu akar bir çocuğun, annesi siler.
Sanki kedi tekme yemiş,
Gözleriyle beni döver.
Işıklar yanar, söner.
Şehir siyaha döner.