Modern çağ, insanın hayatını kolaylaştırırken ruhunu yormayı da başardı…
İnsanlık tarihinde insanlar birbirine hiç bu kadar yakın görünmemişti. Ama aynı zamanda hiç bu kadar yalnız da olmamıştı. Modern dünya insanlığa konfor sundu; hız, teknoloji ve sınırsız erişim sağladı. Ancak aynı dünya, insanın kendi iç sesini duymasını zorlaştırdı. Bu dünya insanı hızlı yaşamaya alıştırdı. Bir haberi öğrenmek, bir insanla konuşmak, bir şehirden başka bir şehre ulaşmak; artık her şey saniyeler içinde gerçekleşiyor. Artık insanlar birbirine daha yakın görünse de, duygusal olarak hiç olmadığı kadar uzak. Ve en acısı da şu ki, kalabalık arttıkça yalnızlık da artıyor.
Kalabalıkların içinde yalnızlaşan birey, ekranların ışığında kendi karanlığını gizlemeye çalışıyor. Belki de modern çağın en büyük sorunu, insanın her şeye ulaşırken kendisini kaybetmesidir. Her şey eskisinden daha kolay. Ama garip olan şu ki, insanın içindeki boşluk da eskisinden daha büyük. İnsanlar artık çok konuşuyor ama az anlıyorlar. Birbirinin yüzüne bakmadan saatlerce mesajlaşan insanlar, aynı masada oturup farklı dünyalarda yaşayan aileler var. Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor ama hiç kimse bir an olsun durup kalbinin sesini dinlemiyor.
Modern dünya insana konfor verdi ama huzur vermedi. Artık geceleri yorgun bedenler uyuyor ama zihin susmuyor. İnsan gülümsüyor ama içten içe sessizce parçalanıyor. Çünkü bu çağda insan, en çok anlaşılmamaktan yoruluyor. Eskiden insanlar kapıyı çalıp hâl hatır sorardı. Şimdi ise sadece “çevrimiçi” olup olmadığımıza bakıyoruz. Eskiden samimiyet vardı, şimdi ise görüntü var. İnsanlar mutlu olmaya değil, mutlu görünmeye çalışıyor. Çünkü modern dünya insanları birbirine yaklaştırmıyor, sadece birbirine görünür hâle getiriyor.
Belki de bu çağın en büyük yorgunluğu, ruh yorgunluğudur. İnsan artık gürültüden değil, sessizliğin içinde anlaşılmamaktan yoruluyor ve gün gelir, ondan korkmaya başlıyor. Çünkü insanlar artık dertlerini anlatmıyor, onları herkesten gizlemeye çalışıyorlar. “İyiyim” sözü, bu dönemin en ağır yalanına dönüşmüş durumda. Herkes güçlü görünmenin peşinde. Oysa içinde sessizce yardım bekleyen bir insan yaşıyor. Ama modern dünya insana duygularını gizlemeyi öğretti. Sanki üzülmek zayıflık, yorulmak ise başarısızlık sayılıyor.
İnsanlar artık kalplerini değil, fotoğraflarını paylaşıyorlar. Bir fincan kahve, pahalı bir mekân, yapay bir tebessüm… Herkes hayatının en güzel tarafını bunlarla göstermeye çalışıyor. Ama hiç kimse geceleri uyutmayacak kadar ağırlaşan düşüncelerini paylaşmıyor. Hiç kimse içinde büyüyen boşluğu göstermiyor. Çünkü bu dünyada insanın nasıl hissettiğinden çok, nasıl göründüğü önemseniyor.
En garip olan ise şu ki, teknoloji insanları birbirine yaklaştırdıkça ilişkiler daha da soğudu. Artık bir insanın sesini duymaktan çok, “mesaj yazıyor” bildirimini görüyoruz. Uzun sohbetlerin yerini kısa cevaplar aldı. İnsanlar dinlemek için değil, cevap vermek için duyuyor. Bu yüzden çok insan konuşsa da, çok az insan gerçekten anlaşılıyor.
Bazen insan bir odanın içinde yalnız kalmaz. Ama onu anlayan biri olmadığında yine de kendini yalnız hisseder. Çünkü gerçek yalnızlık, kalabalıkların içinde bile seni gerçekten hisseden birine rastlayamamaktır. Modern dünya insanı birçok şeye ulaştırdı ama onu kendisinden uzaklaştırdı. İnsan artık aynada yüzünü tanıyor ama ruhunu tanımıyor. Her gün bir yerlere yetişmeye çalışıyor ama neden yorulduğunu bile fark etmiyor. Çünkü bu çağ insanı yaşamaya değil, sadece yetişmeye zorluyor.
Modern dünyada insan bazen bütün hayatı boyunca kendini anlatmaya çalışıyor. Herkese, her şeye, hatta kendine bile… Ve bir gün anlıyor ki; en büyük yorgunluk yaşamaktan değil, içindeki sessizliği hiç kimseye ulaştıramamaktan kaynaklanıyor. Belki de bu yüzden insanlar geceleri geç uyuyor. Çünkü dünya sustuğunda, insan ilk kez kendinden kaçamıyor.
Aslında çağımızın en büyük trajedisi de budur: İnsanlar artık birbirinin hayatını görüyor ama hiç kimse birbirinin iç dünyasını göremiyor. Çünkü insan bir süre sonra yalnız kalmaktan değil, hiç kimseye içini açamamaktan yoruluyor. En tehlikeli sessizlik de insanın söyleyecek çok şeyi olduğu hâlde susmayı seçmek zorunda kalmasıdır…
Ve belki de bugün insanın en büyük ihtiyacı artık para, şöhret ya da başarı değil; sadece içten gelen bir “Seni anlıyorum.” cümlesidir…
