Erkenden işyerine gelir, ortalığı düzenler, masasını temizler, güne vakitlice hazırlanırdı. Aslında hızlı bir şekilde on dakikada yapılabilecek bir şeylerdi bunlar. Ne var ki sabahı ve o saatlerin yenileyen enerjisini hissetmeyi seviyordu. Dini bir ritüel gibi usul usul, ahenkle yapıyor, anda kalıp her saniyesinin içinde oluşturduğu duyguları tadıyordu.
Zamanı kıymetlendiren, bereketlendiren de buydu zaten. Varlığını hissedebilmek. Zamanın varlığı sadece işleyerek hissedilir. Boşlukta zamanın varlığını yakalayabilmek çok zordur.
Yaptığı işe kıymet verip, harcadığı zamana özenip, çıkardığı iş için emek sarf edip kendisiyle arasını iyi tutuyor, Rabbinin rızasını gözetiyordu.
Bu, onun diğer insanlar önünde kredi notunu yükseltiyordu. İşi iyi olduğunda patronu, evi iyi olduğunda ailesi, bedeni iyi olduğunda ruhu, arkadaşlığı iyi olduğunda eşi dostu daima ondan memnundu. Birinci hedefi karşı tarafı mutlu etmek olmasa da sadece kendine odaklanıp iyilendiğinde hepsini birden elde etmiş oluyordu.
Zaten kredi notu da bu demek değil miydi…
Dünyanın kullanım kuralı. Hücre iyiyse bütün iyidir. Genelin selameti, özelin selametinden gelir. Tek tek sorumluluk bilinci gelişmiş, çalışkan, düzenli, prensip sahibi, üretken ve yenilikçi, ahlaklı, dürüst kâmil insanların bir araya geldiği bir toplumda ortaya neyin çıkacağını hayal edelim. Müdahale gerektirmeden akan bir hayat. Tıpkı bebek bedeni gibi her şey yolunda, her şey fevkalade. Bütüne sirayet eden ise huzur ve esenlik olur nihayetinde.
Peki, bu neyi yorar, neyi zorlar veya neyi kötüleştirir? Bu zamanın getirdiği teknolojik imkânlar dâhilinde, bireyin doğruya erişiminin bu kadar kolay olduğu bir zamanda nasıl oluyor da bu kadar yanlışa koşuyor kalabalık? Kimin işine geliyor insani kredi notunu hiçe sayıp vahşice yaşamaya yönelmek?
Doğrular sisli bir tabloda, uzak ufuklar gibi sunulup, herkesin üçüncü nokta olarak tanımladığı bir yakınlıkta, ancak asla uzanmadığı bir uzaklıkta, afiş afiş önümüzde. Sosyal ortamlarda herkes ahlaki söylemlerden, erdemli veciz ifadelerden post post paylaşımlar yapıyor. Lirik, epik, didaktik, önüne ne gelirse. Süsleyip allayıp pullayıp paylaşıyor. Gören, okuyan evet, muhteşem diyor; bulan paylaşan memnun, gören okuyan memnun ama ortada hâle sirayet eden bir şey yok. Her şey göz ile dudak arasında, bazen kulağa değdiği de oluyor. Sanal gerçeklik ifadesi aslında sanrısal bir yalancılık. Külliyen hem de.
Başa dönelim: Bebek bedeni mükemmeliyetinde bir düzene kavuşmakla aramızda ince bir hareket çizgisi var toplum olarak. Dur ve sadece iyi bir insan olmaya odaklan, adan.
Kendi başına kaldığında tek tek hepimizin yegâne muradı da budur özünde. Peki ama nerede kayıyor ibre ve bu pusulayı bozan mıknatıs kimlerin elinde?
Kurdun sevdiği puslu hava, kurdumsu insanların sevdiği de kaoslu hava. Kur, karıştır, yakala. Neyin dengesini bozmuşsan oranın nemasını avuçla.
Dünya gerçekten çirkin bir yer. Yaratılıştan değil sonradan, yaratılanlar tarafından epeyce çirkinleştirilmiş ve çirkinleştirilmeye devam edilen bir yer.
Sen neresindesin? Erdemliler ve erdemsizler arasında kıyasıya süren mücadelede sen hangi taraftasın? Sürekli değişen şartlar, yenilenen insanlık ölçütleri, tarif edilen iyilik kriterleri ile başı dönenlerden misin yoksa midesi bulanıp doğruya sımsıkı sarılanlardan mısın?
İcadı yapan kuralını koyar. İnsanı yaratan da en uygun olurunu izah etmiş detay detay. Lavabodan mezara neyi nasıl yapacağımızı atlamadan bildirmiş, neyin arayışındayız o zaman? Cennet’e doymamış, dahasını aramış yaratıklarız. Durumuz, molamız yok. Sınırın dışı her zaman tehlike değil, bazen de kötülük ve çirkef. Kuyruksuz koyun misali, yanlışa düşen en yakınındakini çelmeliyor. Ben düştüm, sen de yuvarlan. Ben yaralandım, sen de paralan. Korkunç kaos alabildiğine hızla çoğalıyor.
Önce dâhil oluyorsun. Bir şeye ne olduğunun önemi yok. Kabul görme dürtün seni buna sürüklüyor. (Düzenli ve ihlaslı secde edenlerde nispeten azdır.) İçine düştüğün boyanın rengi siniyor yavaş yavaş hareketlerine. Belirlenmiş bir kredi notun var. Boyası ne kadar kapsarsa seni o kadar artıyor kredin. Gayretin, özverin, samimiyetinle giderek önlere çıkıyor varlığın. Derslerine çok çalıştığı için öğretmeninin gözünde kıymetli olan çocuk mesabesinde değil üstelik. Vazgeçtikleri, feda ettikleriyle kendini kendine imha ettiriyor, derin derin karşı koymadan.
Kendini her yok ediş, biraz daha yükseltiyor kredisini. Şeytanımsılarla dolu zeminde giderek insanlıktan uzaklaşıyor.
Sadece sevdiklerinin gözünde yükseltmeye çalışırken notunu, kanına girip zehirlediler hiç belli etmeden ve şimdi, ne olup bittiğini anlamadan, karanlık tarafta bir göz ışığı arıyor.
Doğru çok güçlü ama içlerimizdeki zemin çok kırılgan. Dürüstlük çok özel ancak hakkımdı ile eriyecek kadar yumuşak. Merhamet çok sıcak ancak o hak etmiyor ile buz tutacak kadar akışkan. Adalet çok berrak ancak müdahale ile çamurlaşacak kadar savunmasız ve bozulgan.
Alabildiğine hızlı dönüyor insanlık aydınlıktan zifiriliğe. Nefsini rehber edinenin yeri kuşkusuz karanlık çukuru, alevlerin yakını. Kendi ve kendine benzettikleriyle.
Hedefin sensin yeni slogan bu. Neyi istiyorsan osun. Sev kendini ve usul usul çıkar senden başka ne varsa içindeki. Ana baba yük. Yaşlılar zaten gereksiz. Evlat tam bir sınav. Eş can sıkıntısı. Komşular, iş arkadaşları baş belası. Varsa yoksa aziz ve masum sen.
Sev daha çok sev, daha daha çok sev. Başka hiçbir şeye ihtiyacın yok senden başka. Öyle bir tek olmalı, öyle bir sen kalmalısın ki kutup yıldızı gibi yön bulmalı yolundan yeni göç eden.
Gönül kaplarımız rengârenk, her biri kendine has ve kendiliğinde. Öznelliğe yapılan oyunlarla başladılar değiştirmelere. Kendinden hicret ettirmek için soktular sana, zehir şekilleri gözüne gözüne. Ruhunla küsüştün, bedeninle itiştin, ne kaldı geriye? Sen kendin, tanıyabiliyor musun kendini yine de?
Bilmediğin lezzetleri sevdirdiler, beğendiğin değerleri hiçlettiler. Senin gözünü kredini yükseltmekle boyayıp altından ne kadar sana uzak kaide varsa hepsini derin derin içirdiler.
Belirsizlik çölünde, elinde sadece nefsin kala kaldın, güneşin kör karanlık, dondurucu sıcaklığında. Rızası için yorulacağın, kredisi için çırpınacağın bir Rabbin vardı, onu arkanda bırakıp sayısız tapılası düşüncelerle kendini bulunmazlara savurdun.
Terapiler, kamplar, dingin ruh, huzurlu hayat hayalleriyle artık yeni ve başka pazarların taze alıcısısın.
Konu karışık değil. Kapandaki bedava peynir seni yakalayana kadardı. Sonrası hepsi bedeli ağır, yüksek pahada ziyan edişler. Çizginin dışı bazen alınacak metasın, bazen bir meta için her şeyinden cayansın. Hasılı bu aşamadan sonra her şeysin ama hiçbir şey olamazsın.
Rabbim hepimizi razı olduklarından eylesin…
Razı etmeye çalıştıklarımızdan azat olmayı ihsan eylesin…
Hasbiyallah ve nimel vekil


















