Bu siteyi kullanarak Gizlilik Politikası'nı ve Kullanım Şartları'nı kabul etmiş olursunuz.
Kabul et
HayrendişHayrendişHayrendiş
  • Ana Sayfa
  • Hakkımızda
  • Yazarlar
  • Kategoriler
    • Aile
    • Araştırma
    • Bilim & Kurgu
    • Bilişim & Teknoloji
    • Biyografi
    • Çeşitli Bilgiler
    • Çocuk
    • Denemeler
    • Doğa ve Bitkiler
    • Edebiyat
      • Öyküler
      • Şiirler
      • Hatıralar
      • Mesajlar
      • Sözler
      • Masallar
    • Eğitim
    • Felsefe
    • Finans
    • Genel
    • Gezi
    • Güncel
    • Günlük
    • Hayvanlar Alemi
    • Hukuk
    • İlahiyat
    • İş ve Meslek
    • Kişisel Gelişim
    • Kitap & Dergi
    • Kültür & Sanat
    • Maneviyat
    • Motivasyon
    • Müzik
    • Nostalji
    • Psikoloji
    • Sağlık
    • Sevgi & Aşk
    • Sosyoloji
    • Spor
    • Tarih
      • Tarihi Mekanlar
    • Toplum
    • TV & Sinema
    • Yaşam
    • Yemek & Mutfak
    • Aile
    • Araştırma
    • Bilim & Kurgu
    • Bilişim & Teknoloji
    • Biyografi
    • Çeşitli Bilgiler
    • Çocuk
    • Denemeler
    • Edebiyat
    • Eğitim
    • Felsefe
    • Finans
    • Genel
    • Gezi
    • Güncel
    • Günlük
    • Hayvanlar Alemi
    • Hukuk
    • İlahiyat
    • İş ve Meslek
    • Kişisel Gelişim
    • Kitap & Dergi
    • Kültür & Sanat
    • Maneviyat
    • Motivasyon
    • Müzik
    • Nostalji
    • Psikoloji
    • Sağlık
    • Sevgi & Aşk
    • Sosyoloji
    • Spor
    • Tarih
    • Toplum
    • TV & Sinema
    • Yaşam
    • Hatıralar
    • Masallar
    • Mesajlar
    • Öyküler
    • Şiirler
    • Sözler
    • Tarihi Mekanlar
    • Yemek & Mutfak
    • Doğa ve Bitkiler
  • Okuma Listem
    • Okuma Geçmişi
    • İlgi Alanları
  • İletişim
Arama
  • Hakkımızda
  • Künye
  • Yazarlar
  • Başvuru
  • Gizlilik politikası
  • İletişim
© 2024 Hayrendiş - Sitede yer alan makale, yazı ve şiirlerin tüm hakları yazarlarına ve Hayrendis.com'a aittir. Kaynak gösterilerek de olsa kullanılamaz. Web Tasarım: YD Web
Okunuyor: Roller
Paylaş
Bildirimler Daha fazla göster
Yazı Tipi Yeniden BoyutlandırıcıAa
HayrendişHayrendiş
Yazı Tipi Yeniden BoyutlandırıcıAa
  • Hakkımızda
  • Künye
  • Yazarlar
  • Başvuru
  • Gizlilik politikası
  • İletişim
Arama
  • Ana Sayfa
  • Hakkımızda
  • Yazarlar
  • Kategoriler
    • Aile
    • Araştırma
    • Bilim & Kurgu
    • Bilişim & Teknoloji
    • Biyografi
    • Çeşitli Bilgiler
    • Çocuk
    • Denemeler
    • Doğa ve Bitkiler
    • Edebiyat
    • Eğitim
    • Felsefe
    • Finans
    • Genel
    • Gezi
    • Güncel
    • Günlük
    • Hayvanlar Alemi
    • Hukuk
    • İlahiyat
    • İş ve Meslek
    • Kişisel Gelişim
    • Kitap & Dergi
    • Kültür & Sanat
    • Maneviyat
    • Motivasyon
    • Müzik
    • Nostalji
    • Psikoloji
    • Sağlık
    • Sevgi & Aşk
    • Sosyoloji
    • Spor
    • Tarih
    • Toplum
    • TV & Sinema
    • Yaşam
    • Yemek & Mutfak
  • Okuma Listem
    • Okuma Geçmişi
    • İlgi Alanları
  • İletişim
Bizi takip edin
© 2024 Hayrendiş - Sitede yer alan makale, yazı ve şiirlerin tüm hakları yazarlarına ve Hayrendis.com'a aittir. Kaynak gösterilerek de olsa kullanılamaz. Web Tasarım: YD Web
Hayrendiş > Felsefe > Roller
FelsefeYaşam

Roller

Enes Kuşak
Yayınlanma 18 Kasım 2026
17 Görüntüleme
Yorum yapılmamış
1
Paylaş
15 Dak. Okuma
Paylaş
İçindekiler
  • Sahip Olduğumuz Roller
  • Sahip Olmadığımız Roller
  • Mecazi Roller

İnsan, bütün sıfatlarından soyunduğunda “kendinden” ibaret midir? Peki kendi nedir? Sen kimsin? Bir başka deyişle “Yanında kimse olmadığında kim oluyorsun sen?”[1]

İnsan, dünyaya gözlerini açtığında kendisine verilmiş ilk rollerle tanışır. “Bebek Kuşak” demişlerdi oğluma. Sanırım bana da öyle diyeceklerdi ama ben hastanede doğmadım. Henüz konuşmayı, yürümeyi, hatta kendisini tanımayı öğrenmeden bir ailenin evladı, bir annenin yavrusu, bir babanın emaneti olur. Sonra kardeş olur, torun olur, yeğen olur. Zaman ilerledikçe roller çoğalır, isimler değişir, sorumluluklar artar. Bir bakmışsınız çocukluğunuzda elinden tuttuğunuz birinin elinden tutan olmuşsunuz; bir zamanlar öğüt dinleyenken öğüt veren, öğrenirken öğreten, birilerinin evladıyken birilerinin babası oluvermişsiniz. “Yürüdükçe derdi artar dünyanın”[2] ve ruhumuzun yükü… Hayat, insana sormadan birtakım roller dağıtan büyük bir sahne gibidir. Üstelik perde ne zaman açılır, ne zaman kapanır, çoğu zaman bunu da bilemeyiz.

Altı kardeşli bir ailenin, dört kız iki erkek çocuğundan erkeklerin ilki olarak dünyaya geldim. Karadenizli bir ailenin kıymetli evlâdı, kardeşimin abisiyim. Ablalarımın çocuklarına dayı, erkek kardeşimin çocuğuna amcayım. Amca, dayı ve teyze yanında yeğenim. Birilerinin kardeşi, birilerinin evladı, birilerinin yakınıyım. Babama yardım ederek başladığım iş hayatımda önce çırak, sonra usta oldum. Bir zamanlar çıktım, usta oldum, okulu bitirip “beyaz yakalı” oldum.

Evliyim. Eşimin hayat arkadaşı, iki erkek çocuğumun babasıyım. Bir zamanlar bir babanın evladı olarak yürüdüğüm yollarda bugün iki evladın elinden tutuyorum. Babamı kaybettiğim için yetim sıfatını edindim. Hayatın bana verdiği en ağır rollerden biri de buydu. Alışmaya çalışıyorum hâlâ… İnsan bazı sıfatları kazanmak için çabalar, bazıları ise taş atıp kolu yorulmdan kendisine verilir. Yetimlik, insanın nüfus kaydına yazılmayan ama ruhunda karşılığı bulunan bir sıfattır.

Mesleki hayatımda eğitim fakültesi bitirdiğim için öğretmenim, bir eğitim modeli geliştirmeye çalıştığım için eğitimciyim, 10 yılı aşkın süredir bu işi sürdürdüğüm için uzman öğretmenim. İkinci üniversite ve hatta yüksek lisans yaparak sosyoloji eğitimi almış bir sosyoloğum. Birilerinin hayatına dokunan, birilerinin öğrenme yolculuğuna eşlik eden, bazen öğreten bazen öğrenen biriyim. Birilerinin arkadaşı, birilerinin dostu, birilerinin sırdaşı, birilerinin yol arkadaşıyım. Kimi zaman dinleyen, kimi zaman anlatan; kimi zaman yol gösteren, kimi zaman yolunu arayan…

Neşet Ertaş’ın ifadelendirmesiyle “Bir anadan dünyaya gelen yolcu”yum…Bütün bunları düşündüğümde insanın hayatı boyunca ne kadar çok kimliğe büründüğünü fark ediyorum. Üstelik her birinin kendine özgü bir sorumluluğu, dili, davranışı ve beklentisi var. Hepsinde “iyi” olmak ne mümkün. Mahirce oynayamadığım rollerimden ötürü muhatabımdan özür diler helallik talep ederim. Evde baba, okulda öğretmen, arkadaş ortamında dost, aile meclisinde evlat, bir başka yerde abi, başka bir yerde öğrenci… Ey Senarist! Her rolümün hakkını veremiyorum… Reva mı bu bana?[3]

Her rol, insanın başka bir yönünü ortaya çıkarıyor. İnsan, bulunduğu yere göre başka bir sıfatla çağrılıyor. Peki, bütün bu sıfatların ortak adı nedir?

Sahip Olduğumuz Roller

İnsan, yalnızca kendisini tanımladığı sıfatlardan ibaret değildir. Başkalarının ona yüklediği anlamlar da vardır. Bazen birilerinin hayatında çok önemli bir yere sahipken başka birinin hayatında sıradan bir tanıdıktan ibaret olabilir. Bir yerde usta, başka bir yerde çıraktır. Bir yerde öğretmen, başka bir yerde öğrencidir. Bir yerde baba, başka bir yerde evlattır. Bir zeminde aşık diğer zeminde maşuk… Demek ki insanın kimliği, yalnızca kendisine ait bir tanımlama değil; başkalarıyla kurduğu ilişkilerin de bir neticesidir.

Aile içinde üstlendiğimiz roller, aidiyetimizin ilk halkalarını oluşturur. Evlatlık, kardeşlik, abilik, annelik, babalık, eşlik… Bunların her biri bir yakınlık derecesinden öte, bir emanet ve sorumluluk taşır. İnsan, bu rollerin içinde kendisini tanımaya başlar. Bir çocuğun babasına bakışıyla bir babanın çocuğuna bakışı aynı değildir. Bir kardeşin abisine duyduğu güvenle abinin kardeşine karşı hissettiği sorumluluk da birbirinden farklıdır. Aynı insan, farklı ilişkilerde farklı anlamlara karşılık gelir.

Mesleklerimiz de bize yeni roller kazandırır. Öğretmenlik, doktorluk, mühendislik, işçilik, yöneticilik… İnsan, emeğiyle bir meslek edinirken toplum içerisinde de bir konum kazanır. Kimi zaman bir unvanla anılır, kimi zaman yaptığı işle tanınır. Usta olmak, yalnızca bir işi bilmek değildir; o işi öğrenirken geçirilen zamanın, dökülen terin ve edinilen tecrübenin de adıdır. Çıraklık ise insanın henüz tamamlanmadığını, öğrenmeye devam ettiğini hatırlatır. Belki de insanın hayatındaki en kıymetli rollerden biri, her şeye rağmen öğrenci[4] kalabilmesidir.

Sosyal hayatımızda da rollerimiz vardır. Arkadaş, dost, komşu, yol arkadaşı, sevgili, sırdaş, meslektaş… Birilerinin hayatında bir karşılığımız bulunur. Kimi zaman birinin sevincine ortak, kimi zaman birinin hüznüne yoldaş oluruz. Bazen yalnızca varlığımızla bir başkasının hayatını kolaylaştırır, bazen bir cümlemizle onun düşünce dünyasında yeni bir kapı aralarız. İnsan, başkalarının hayatında bıraktığı izlerle de var olur. İlk araba sürmeyi öğreten Beytullah amcam ve Ali dayım gibi…

Bir de entelektüel rollerimiz vardır. Okur, yazar, şâir, araştırmacı, düşünür… Bu roller insanın yalnızca yaşamakla yetinmeyip yaşadıklarını anlamlandırma çabasının ürünüdür. Okuyan insan başkalarının dünyasına konuk olur. Okumak, anlamaktır… Yazan insan kendi dünyasından başkalarına bir yol açar. Yazmak, taşmaktır. Araştıran insan, bildiklerinin sınırında durmak yerine bilmediklerinin peşine düşer. Merak, öğretir. İnsan bazen bir kitapta kendisini bulur, bazen bir cümlede kaybolur. Bazen de yıllarca aradığı bir sorunun cevabını hiç beklemediği bir dizesinde[5] bulur.

Sahip Olmadığımız Roller

Peki, insan yalnızca sahip olduğu rollerden mi ibarettir? Henüz edinmediği, hiç edinmeyeceği veya bir gün edinmek zorunda kalabileceği roller yok mudur?

Henüz öksüz değilim. Babamı kaybetmiş olmanın verdiği yetimlik sıfatını taşıyorum ama annem hayatta. Bu nedenle öksüz değilim. Bir gün elbette bu sıfatı da taşımak zorunda kalacağız… Kendimi buna hazırlamaya çalışıyorum. Zira babamı hiç beklemediğimiz bir zamanda kaybettik. Bugün sağlıklı olduğum için hasta rolünde bulunmuyorum ama yarın hangi sıfatla uyanacağımızı kim bilebilir? Ne demiş eskiler: Ne oldum değil ne olacağım de!

Henüz mevta da değilim. Hayatın içinde türlü roller üstlenirken ölümün bize biçtiği son rolün henüz uzağındayız. Oysa bir gün bütün unvanlarımızın, görevlerimizin, ilişkilerimizin ve beklentilerimizin sona ereceği bir zaman gelecek. Bugün ismimizin önüne eklediğimiz sıfatlar, yarın bir mezar taşının üzerinde yalnızca birkaç satırlık bir hatıraya dönüşecek. Babam artık bir “mevta” ve uzaklara gitti…

Bir de olmak isteyip hiç olamadığımız roller var. İçimizde ukde kalmıştır. Savcı olamadım mesela, polis dizilerindeki adaleti sağlayan komiserlerden olamadım, diplomat olamadım… Belki bir yol gösterenemiz olmadığı için tavşanlar[6] peşinde koştuğumuz içindir. Bu benim hikâyemde böyledir. Bir başkasının hikâyesinde başkadır ama olamamışlık meselesi gerçektir. Belki bir başkası doktor, mühendis, kaptan veya sanatçı olamadı kendi hikâyesinde. Hayat, her insana bütün ihtimalleri yaşama imkânı sunmuyor. Bazı kapılar hiç açılmıyor, bazı yolların başına hiç varılmıyor. İnsan, olabildiklerinin yanında olamadıklarının da toplamı mıdır? Yaşanmamış ihtimaller, insanın kimliğinde nasıl bir yer tutar?

Bütün bu sorular, rollerin yalnızca sahip olduklarımızdan oluşmadığını gösteriyor. Bir yanımız yaşadıklarımızla, bir yanımız kaybettiklerimizle, bir yanımız da yaşayamadıklarımızla şekilleniyor. İnsan, bazen kazandığı bir sıfatla büyüyor, bazen kaybettiği bir sıfatla değişiyor. Bazen de hiç sahip olmadığı bir kimliğin ihtimalini içinde taşıyor.

Mecazi Roller

Bir de hayatın bize resmî olarak vermediği, herhangi bir belgeye yazmadığı ama her gün içinde bulunduğumuz mecazi rollerimiz var. Arayanız, bekleyeniz, yolcuyuz, misafiriz. Kimi zaman mücadele eden, kimi zaman vazgeçen; kimi zaman umut eden, kimi zaman hayal kırıklığına uğrayanız. Bazen bir hikâyenin kahramanı, bazen başkasının hikâyesinde küçük bir ayrıntıyız. Figüranız ani.

İnsan, hayatının bazı dönemlerinde arayan, bazı dönemlerinde bulunan olur. Bazen başrol, bazen yardımcı oyuncu, bazen de başrolü tehlikeye atmamak için sahneyi canlandıran ve kendisi olamayan bir dublör… Bir zamanlar peşinden koştuğu şeyin kendisi için bir anlam taşımadığını fark eder kişi. Bazen kaybettiği bir insanın ardından kendisini bulur, bazen kazandığı bir şeyin içinde kendisini kaybeder. Bir gün hayatın bütün sorularına cevap bulduğunu zanneder, ertesi gün yeni sorularla[7] karşılaşır. İnsanın en kalıcı rolü, sürekli değişen bu arayışın yolcusu olmak olabilir mi?

Kendimize biçtiğimiz roller de vardır. Hayalperest, mücadeleci, cesur, korkak, suskun, anlatıcı, iyimser, yalnız mütefekkir, bay gizem, dilsiz şâir, karamsar… Aslında başkalarının bizi nasıl gördüğünden ziyade, bizim kendimizi nasıl gördüğümüz belirler hayatımızı. Bir insan kendisini ne kadar tanıyabilir? Bir başkası ne kadar ‘ayna’ olabilir? Kendisini tanımlarken kullandığı kelimeler, gerçekten onu anlatmaya yeter mi? Kelimelerin kifayetsizliği meselesi işte…

Bütün bu rollerin arasında bir soru beliriyor zihnimizde: Ben aslında kimim?

Hiçlik Makamı Hikâyesi

Şehre yeni bir mutasarrıf gelir. Nasreddin Hoca’yı görür ve kim olduğunu sorar:

— Kimsin?

— Hiç, der Hoca. Hiç kimseyim.

Cevaptan hoşlanmayan bu mütekebbir yöneticiye bu defa Hoca sorar:

— Sen kimsin?

Adam kabara kabara cevap verir:

— Mutasarrıfım.

Hoca sormaya devam eder:

— Sonra ne olacaksın?

— Herhâlde vali olurum.

— Daha sonra?

— Vezir.

— Daha daha sonra?

— Bir ihtimal sadrazam olabilirim.

— Peki, ya ondan sonra?

Artık söyleyecek makam kalmadığı için adam boynunu büker:

— Hiç, der.

Bunun üzerine Nasreddin Hoca şözün özünü söyler:

— Daha niye kabarıyorsun be adam? Ben şimdiden senin yıllar sonra gelebileceğin makamdayım: Hiçlik makamında!

Bu bir hikâye ama kıssadan hisse alınması gerekenlerden. Hikâyenin sonunda insanın karşısına tuhaf bir hakikat çıkıyor. Bir ömür boyunca makamlar, unvanlar, sıfatlar ve isimler edinmek için çabalıyoruz. Bazılarıysa biz istemeden bizi buluyor. Bir basamaktan diğerine yükseliyor, kendimize yeni tanımlar ekliyoruz, ekletiyoruz. Oysa bütün bu yolculuğun sonunda varacağımız yer, belki de en başından beri gözümüzün önünde duran bir hakikatten ibaret: Hiçlik.

Buradaki hiçliği değersizlik olarak anlamamak gerekir. İnsan elbette kıymetlidir; emeğiyle, sevgisiyle, düşüncesiyle, iyiliğiyle, başkalarının hayatına kattıklarıyla ve em çok da var oluşuyla  anlam kazanır. Ancak sahip olduğu makamı, unvanı veya sıfatı kendi varlığının tamamı zannetmeye başladığında yanılgıya düşer. Tıpkı emekliye ayrılan rütbe sahiplerinin eskisi gibi emir komuta zinciri içinde yaşamaya devam etme isteği gibi. Hiçbir makam sonsuza kadar bizimle kalmaz. Hiçbir unvan ölümün karşısında ayrıcalık sağlamaz. Hiçbir sıfat, insanın faniliğini ortadan kaldırmaz.

Belki de Nasreddin Hoca’nın mutasarrıfa verdiği cevap, insanın bütün hayatı boyunca kendisine sorması gereken soruyu hatırlatmaktadır. İnsan, kendisini tanımladığı sıfatlardan ibaret değilse geriye ne kalır? Bir gün baba, öğretmen, usta, yazar, dost, kardeş veya evlat olma hâllerimiz sona erdiğinde bizi biz yapan şey ne olacaktır?

Cevabını bana yaz olur mu? “Bekleyen”[8] rolünde olacağım… (yazarkusak@gmail.com)

Bana göre asıl mesele, kaç role sahip olduğumuz değil, üstlendiğimiz her rolün içine ne kadar insanlık sığdırabildiğimizdir. Hümanist değilim insanım. Bir baba olarak evladımızın hayatına, bir öğretmen olarak öğrencimizin dünyasına, bir dost olarak arkadaşımızın hatırasına ne bıraktığımızdır asıl mesele. Çünkü roller geçicidir; fakat o rollerin içinde gösterdiğimiz merhamet, bıraktığımız iz ve başkalarının hayatına kattığımız anlam, bizden sonra da yaşamaya devam edebilir. Şu cümleyi de kendimizi avutma bağlamında bir teselli cümlesi olarak bir yere yazmak gerekir: İnsan her rolün acemisidir…

Şimdi bir an durup kendi hayatınıza bakın. 40’lı yaşlara yaşkalştığım demde ben bunu yapıyorum. Siz daha erkenden yapın. Hele babanızı kaybetmemişseniz… Kaç isminiz, kaç sıfatınız, kaç unvanınız var? Kimlerin evladı, kimlerin annesi veya babası, kimlerin dostu, kimlerin öğretmeni, kimlerin yol arkadaşısınız? Alt alta yazın ve tik yahut çarpı atın. Hangi rolleri isteyerek üstlendiniz, hangileri size hayat tarafından verildi, bunu da izah olarak altlarına yazın. Hangilerini kaybettiniz, hangilerini hiç yaşayamadınız?

Şimdi kağıdı alın. Dışarıya çıkın. Şehirde yaşayanlar balkona çıkabilir. Boş bir teneke edinin. Tutuşturun o kağıdı. Ateş yakmak ve onu seyretmek terapi niteliğinde bir eylemdir bilesiniz. Bütün bir kağıt kül olduğunda bir başka deyişle bütün bunları bir kenara bıraktığınızda…

Sizi siz yapan nedir?

Zor bir soru sordum değil mi? Farkındayım[9]… Cevapları bekliyor olacağım.

Bunca şey oldunuz. Peki, aslında kimsiniz?

İnsan, bütün sıfatlarından soyunduğunda “kendinden” ibaret midir? Peki kendi nedir? Sen kimsin? Bir başka deyişle “Yanında kimse olmadığında kim oluyorsun sen?”[10]


[1] Carl Gustav Jung, İsviçreli Psikiyatr
[2] Mahtumkulu Pırâgî – YETERSİN | Alança Music
[3] “Allah hiç kimseye gücünün yeteceğinden başka yük yüklemez” meâlindeki bu ifade, Kur’an’ın en uzun suresi olan Bakara Suresi’nin 286. ayetinde yer alır.
[4] Deli Yürek dizisinin bilge karakteri Kuşçu’’nun meşhur repliğinin tam hali şöyledir: “Öğrenci demek dünyanın en büyük adamı demek. Dünyanın en küçük adamının da öğrenecek bir şeyi kalmamıştır.”
[5] “Söyler âşık dilinden bunu Yûnus, Eğer âşık isem, ölmezem gayrı.” Yunus Emre, Boyandım Rengine
[6] “Aynı anda birden fazla tavşanın peşinde koşarsan bir tanesini bile yakalayamazsın.” | Suç ve Ceza, Dostoyevski.
[7] “Tam bütün cevapları bulduğunu düşünürsün, sorular değişir.”  Paulo Coelho | Brezilyalı Yazar
[8] “bekliyorum iki iki daha beş etsin artık ”  Mim Kara
[9] “İnsan dünyaya geleliberi ayrılığa muhatab”, Şiir, Huzura Çekilen Nikab, Seyyalî
[10] Carl Gustav Jung, İsviçreli Psikiyatr

Bu Yazar/Şaire Ait (Enes Kuşak) Son 5 İçerik:

İçinde Ukde Kalmak

İlişik Kesme

Fındık Açısı

Yakışmak

ETİKETLER:Enes KuşakEnes Kuşak yazılarıinsan ve kimlikinsanın gerçek kimliğiönerilenlerroller
Bu İçeriği Paylaş
Facebook Whatsapp Whatsapp Bağlantıyı kopyala Yazdır
Tepki Ver
Hayran1
Mutlu0
Üzgün0
Uykulu0
Sinirli0
Şaşkın0
Göz Kırp0
YazanEnes Kuşak
Takip Et
Yazar
Önceki İçerik Bir Annenin Son Umut Kapısı
Sonraki İçerik Evcil Hayvanların Gizli İletişim Dili
Yorum yapılmamış Yorum yapılmamış

Bir yanıt yazın Yanıtı iptal et

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Sosyal Medya

FacebookBeğen
XTakip Et
InstagramTakip Et
YoutubeAbone Ol

Yeni İçerikler

İyi, Kötü, Normal
Dilek Erdem
Kişisel Gelişim Yaşam
19 Kasım 2026
36 Görüntüleme
Ömür Bir Göç Hikâyesidir
Serap Demirbilek
Felsefe Yaşam
19 Kasım 2026
16 Görüntüleme
Evcil Hayvanların Gizli İletişim Dili
Ruken Yaşar
Hayvanlar Alemi
18 Kasım 2026
50 Görüntüleme
Bir Annenin Son Umut Kapısı
Nuriyya Novruzova
Çocuk Sağlık
18 Kasım 2026
898 Görüntüleme
Öyküler ve İnsanlar
Kemal Demir
Edebiyat
18 Kasım 2026
99 Görüntüleme

En Çok Yorumlananlar

Minimalizm
Yaşam
Hepimiz Yorgunuz
Güncel Toplum
30 yorum
Aynanın Söylediği
Öyküler
26 yorum
Pilav
Hatıralar Öyküler
26 yorum
Yazmak ile Yaşamak Arasında
Edebiyat Yaşam
26 yorum

Bunları da beğenebilirsin

Sağlık

Ödem ve Şişkinlik Nedir ve Neden Oluşur?

22 Temmuz 2026
BiyografiSpor

Macaristan Futbolunun İmparatoru: Ferenc Puskas (1927-2006)

3 Şubat 2025
Felsefe

Göksel İdeal ile Yersel Hakikat Arasında: İnsan Olma Sanatı

15 Ağustos 2026
FelsefeManeviyat

İtidal ve Erdem: İbn Miskeveyh’te Denge Anlayışı

26 Şubat 2026
//

Hayatın Lezzeti “Hayrendiş” Olmakta!

Kurumsal

  • Hakkımızda
  • Künye
  • Yazarlar
  • Başvuru
  • Gizlilik politikası
  • İletişim

Hızlı Menü

  • Tüm Gönderiler
  • Bugün Eklenenler
  • Okuma Listem
  • İlgi Alanları

Hayrendiş, bilgiye erişimi kolaylaştırmayı ve herkesin ilgi alanlarına uygun içerikler bulabilmesini sağlamayı hedeflemektedir. Türkiye’deki ve dünyanın dört bir yanındaki Türk dilini bilen ve konuşan insanlarla iletişim kurarak, farklı bakış açıları ve deneyimlerle dolu bir çevrimiçi topluluk oluşturmayı arzuluyoruz. Vizyonumuz, bilgiyi paylaşma ve öğrenme deneyiminizi zenginleştirmektir.

HayrendişHayrendiş
Bizi takip edin
© 2025 Hayrendiş - Sitede yer alan makale, yazı ve şiirlerin tüm hakları yazarlarına ve Hayrendis.com'a aittir. Kaynak gösterilerek de olsa kullanılamaz. Web Tasarım: YD Web Tasarım
  • Hakkımızda
  • Künye
  • Yazarlar
  • Başvuru
  • Gizlilik politikası
  • İletişim
Tekrar Hoş Geldiniz!

Hesabınıza giriş yapın

Username or Email Address
Password

Şifreni mi unuttun?