Şimdi o çok iyi bildiğim hislerimin yabancısıyım. Bir zamanlar gölgesinden haberdar olduğumun yanından gece gibi geçtim. İnsan en çok neye yanıyor? Eskimiş olmaya mı yoksa eksilmiş olmaya mı? Bence anılarıyla bile kendini yitirmiş olmaya…
Ben dün gece bu kente darıldığımı anladım. Gece boyunca küsüp gitmeyi düşündüm, sabah kahvaltı hazırladım. Öyle bir mecburiyetti ki bende ki… Kalkıp devam etmeyi çok iyi öğrenmiş olmamın kırgınlığı içindeyim. Bazen de düştüğü yerde kalmalı insan. Bazen de doyasıya ağlamalı. Yaralarına doya doya bakmalı. Benim kendimi iyileştirecek vaktim olmadı hiç, hep hiçbir şey olmamış gibi yaptım. Aslında çok şey oldu. Mesela ben büyüdüm. Bu çok şeydi. Artık daha az gülüp daha gizli ağlıyorum. Bu da çok şeydi. Hiçbirini hiç kimse görmediği için az şey oldu… Aslında çok şey oldu. Çok şey eskidi benden eksildikçe. Mesela eskisinden az yazıyorum, yazmak da yetmiyor artık hissettiklerime.
Çok yol gitmiş olmama da dargınım. İnsan biraz soluklanmalı da. Sanki hiç nefes almamış gibiyim. İnsan nefes aldığını hissetmeli bazen. Durup derince iç çekmeli. Düşünüyorum, iç çekmelerimde bile hissedememişim nefes aldığımı. Aklımda hep hiç olmaması gerekenler varmış. Şimdi bu yazıyı yazarken nefesime odaklanıyorum. Nefes almak da güzel bir şey. Daha evvel tatmadığım meyveyi ilk kez yiyor gibiyim.
Kendimi bu aralar bulamıyorum pek bir yerde. Kafamı kaşıyacak vaktim bol, ama kafamdakiler dökülüyor gibi her yana. Eskiden, çok küçükken, büyüyünce olur bunlar zannederdim. Onlu yaşlarda başlayıp yirmili yaşlarda hala devam eden sorunlarım olacağını bilememiştim. Evet, yirmili… Belki de yolumun başı, belki yarısı belki de yarısını bile çoktan geçtim… Bilmem. Bedeni yirmi, ruhu ellilerde bir gencim ben. Öyle çok şey bilmem, çok şeyden anlamam. Sahi ben daha kendimi bile anlamam. Çok bir şeyler anlatıp, akıl verecek yaşta da değilim. Yine de kiminin elli senelik ömrünü yaşadım ben yirmi senede.
Aslında çok şey oldu, içimde… İçimde oldu diye az şey oldu…
