Her hareket mutluluk getirmez ama her mutluluğun arkasında bir hareket vardır… (Benjamin Disraeli)
Harekete geçmek, korku ve pişmanlıkları yenmektir. İnsan doğası gereği hata yapmaktan korkar. Korktuğu için de eyleme geçmez. Ama anlamaz ki, korku nedeniyle eyleme geçmeme pişmanlığı, gerçekleştirdiği ve başarısız olduğu işlerin pişmanlığından daha beterdir. Çünkü ikincisinde bir sonuca ulaşabiliyorsunuz; başarılı veya başarısız, hiç fark etmeksizin…
Lakin ilkinde bir sonuca ulaşamadığınız için kendinizi yarım hissedersiniz ve bu işi yapmadığınız için aklınız hep orada kalır. “Yapayım, yaparım, yapabilirim, ama şu şöyledir, ama bu böyledir” gibi bahanelerle kendinizi kandırır ve ömrünüzün sonuna gelirsiniz. Sonra da dersiniz ki, “Yapamadım, doğru zaman gelmedi, olduramadım, kısmet değilmiş…”
Hayatta hiçbir zaman “doğru zaman” diye bir şeyin olmadığını anladım ben. Doğru zaman, o an istediğin ve seni eyleme geçirmek isteyen duygunu üste çıkartan motivasyondur; nasıl başladığın hiç fark etmez. Neden? Çünkü herkes işe ilk başladığında zaten tecrübesiz ve çok da becerikli olmuyor ki…
Herkes zaman içinde gelişir ve herkes hatalarıyla büyür. Lakin hayatı boyunca sürekli aynı hatayı yapmak, sizin işinizde iyi olduğunuzu göstermez; bilakis defalarca aynı hataya yol verirseniz bu, sizin o hatadan hiçbir şey öğrenmediğiniz anlamına gelir. Çünkü hatalar, hatasız yola götüren yöndür.
Ve bu, bir tek iş hayatında değil, gerçek hayatımızda da böyle. Gerçek hayatımızda sürekli aynı hatanın tekrarlanması “kusursuz” hayal kırıklıklarına bedeldir. Hatayı yapma izni, onu bir daha tekrarlamamak için verilir. Çünkü bütün hatalar, sürekli yapılmak için değil, ondan ders çıkarmak ve tecrübe edinmek için vardır ki bu da bizim gelişimimizi sağlar.
İnsanlar her zaman yapmak istediklerini yapmak isterler ama nedense, sebebi ne olursa olsun, en çok da yapmak istediklerini yapmazlar…
