En son ne zaman kendinizi sevdiğinizi söylediniz?
Kendinizi takdir ettiniz?
Sadece kendi isteklerinize yönelip kendinizi mutlu etmek için çaba harcadınız?
Ne zaman aynaya bakıp kendinize gülümseyerek selam verdiniz?
Hangi davranışı başkası ne der diye değil de ben mutlu olur muyum diye yaptınız?
Gözlemlerimden de yola çıkarak yazdığım bu yazıda birçok insanın bu durumu henüz keşfetmediğini görüyorum.
Kendisini sevmek bir yana kendisine güzel sözler söylemesini istediğimde dahi utanıp bunu yapamayacağını söyleyen insanlar var.
Kendisini sevdiğini söylemesini istediğim birinin ağzından söylediği sözleri paylaşıyorum: “ben bunu söyleyemem, şu ana kadar bana annem babam bile ‘seni seviyorum’ demedi, ben böyle şeylere alışkın değilim, onlar bile bana bunu söylememişken ben nasıl kendime söyleyeyim. Bunu kendime söylemem çok saçma.”
Evet, burada iki durum görüyoruz birincisi bilmediği bir şeyi yapmak veya söylemek zor geliyor çünkü bunu öğrenmemiş. Hiç kimse ona seni seviyorum dememiş ve o da kendisi de dahil kimseye bunu söyleyememiş. Utanmış, kabullenememiş. Dünyanın en güzel duygusunu ifade etmekten mahrum kalmış.
Diğer durum ise sürekli çevreden bir şeyler beklemek. Kişi değerini karşısındakinin verdiği ölçüde belirliyor. O, kendini sevdiğini söyleyemez çünkü bu ona saçma geliyor. Yine öğrendiği bir şey var: “Sevilecek bir insansan bunu diğerleri söyler. Senin kendine ilgi göstermen, kendini sevmen normal bir davranış değil.”
İki durum da maalesef birçok insanın maruz kalıp öğrendiği bir durum, aşılması zor çünkü nesillerdir devam eden bir olay. Ancak değişmesi imkansız değil. Her gün kendinizi değerli hissettirecek şeyler yapabilirsiniz. Başkasının sizi övmesini beklemeden siz kendinizi takdir edin. Etrafınızdaki insanlara onları sevdiğinizi söyleyin, onların da kendilerini takdir etmelerini sağlayın.
Sevin sevilin, ve bu güzel duyguları yaşamak için başkalarından adım beklemeyin.
İlk ve en önemli adımı atıp kendinizi sevmekten işe başlayın. 🙂
