Millet, aynı kültür ve medeniyet inşasında birbirine ortak olan insanlar topluluğudur. Aynı dili konuşur, aynı şeye sevinir, aynı şeye üzülür. Mutlulukları, hedefleri, idealleri aynıdır. Akarsu yatakları değişse de döküldükleri deniz aynıdır. Burada temel nokta, birlik ve beraberlik içinde aynı yöne dönmeleri ve büyük hedeflerde bireyselliği unutup genel olarak, millet olarak birlikte aynı duygularla, konu ne olursa olsun, birleşmeleridir.
Milletler dünya tarihinde yaptıkları işlerle var olurlar. Her millet kendi coğrafyasında, kendi dili ve ananeleriyle var olma mücadelesi verir. Kimi milletler birbirine düşman olur, kimileri dost olur; fakat her millet yaşadığı coğrafyada hem çağına hem de çağlar sonrasına mutlaka bir tarih bırakır.
Zaferler, mağlubiyetler, eserler, anlaşmalar, kahramanlar, hainler vs…
Dünya üzerinde millet olmayı becerebilmiş az sayıda millet vardır. Evet, dünyadan tarih boyunca çok devlet gelip geçmiştir; lakin millet olmayı başaran az sayıda devlet vardır. Seversiniz, sevmezsiniz ama İspanyollar bir millettir. Fatih milletlerdir. İngilizler keza yine fatih milletlerdir. Dünya tarihine adını yazmıştır, iyi veya kötü. Persler, yani İranlılar, aynı şekilde doğu tarihine adını yazmıştır. Tabii ki bu milletlerin en büyüğü, dünyanın neresinde olursa olsun; ister batıda, ister doğuda, isterse dünyanın kuzeyinde ve güneyinde tek bir millet vardır ki her gittiği yerde varlığını kabul ettirmiştir. Yaptığı savaşlarla, kazandığı zaferlerle, bina ettiği mimari eserlerle, diğer devletlerle imzaladığı anlaşmalarla ve nice nice sayamadığımız faaliyetlerle adını dünya tarihine yazdıran milletin adı ulu ve yüce Türk Milleti’dir.
Evet, bizim milletimizdir. Tanıyabildiniz mi? Ya da biliyor musunuz? Türk Milleti neler yapmış? Burada tabii ki hepsini saymayacağım ama bir serzenişte bulunacağım her zamanki gibi.
Dünya üzerinde kendi milletini tanımayan tek milletiz desem yalan olmaz. Abartı da olmaz. Çünkü tanımıyoruz, bilmiyoruz. Bir insan kendini tanımasa ne olur? Yaşayabilir mi, sosyal olabilir mi? İnsanlarla iletişim kurabilir mi? Velhasıl, insan kendini tanımasa çevresiyle iletişim kuramaz. Kendini bilmeyen insanları da bilemez. İnsanları bilmeyen yaşasa ne yaşamasa ne? Hayatının bir anlamı olmaz. Bu dünyada beraber yaşadığımız insanları tanımadan nasıl var olacağız? Bunun yolu kendimizi tanımadan geçer. İlk önce kendini tanıyacaksın, sonra insanları.
Ne yazık ki okullarda öğretilen tarih dersleri öyle boş ki çocuklar haklı olarak kendi milletini tanımıyor. Tarih derslerinden sıkılıyorlar. Türk tarihini çocuklara sevdiremedik. Kendimizi, kendi evlatlarımıza sevdiremedik. Türk edebiyatını talebelerimize anlatamadık. Sebep ne olursa olsun, bahanelere sığınmadan bizi bize anlatamadık. Avrupa’yı çok iyi anlattık. Çocuklarımızı dünya klasikleriyle büyüttük. Evet, tabii ki dünya klasiği okuyacaklar; lakin Türk klasiğine gelince burun kıvırdık. Kitapçıda çalıştığım için buradan örnek vereyim:
Tolstoy, Dostoyevski, Puşkin, Viktor Hugo okuyabilen bir gence ben Ömer Seyfettin, Ahmet Hamdi, Ahmet Rasim, Namık Kemal, Peyami Safa önerdiğimde ailesi, “Ona ağır gelir.” dedi. “Anlamaz onları.” dedi.
Biz bu hâle ne ara, nasıl geldik? Hemen dil inkılabı demeyin. Basit bir bahane. O saydığım Türk klasiklerini beş yaşındaki çocuklar bile okur, okumalı. Çocuklarımızı onlarla büyütmeliyiz. Bu ülkedeki gençlerimize hem dünyayı hem kendimizi öğretmeliyiz. Ama ilk önce kendimizi…
Tarih olarak dünyada nice zaferler kazanmış, nice devletleri yeryüzünden silmişiz. Nice mimari eserler bırakmışız. Ama kendimizi bilmediğimiz için hiçbirini bilmiyoruz.
“300 Spartalı”yı zannederim herkes biliyor, değil mi? Filmi bile yapıldı. “Vay be, adamlar kaç bin kişiye karşı kaç kişiyle direnmişler.” dedik. Kahraman gözüyle baktık.
Peki, 1371 yılında, yetmiş bin kişilik (sayıyla 70.000) Sırp ordusuna karşı Çirmen’de Hacı İlbey komutasında sekiz yüz (sayıyla 800) kişilik akıncıların kazandığı Çirmen Savaşı’nı, yani Çirmen Zaferi’ni bilen var mı?
Yok mu? Olamaz mı? Spartalılar yapar, Osmanlılar yani Türkler yapamaz mı? Duymadınız mı?
İyi geceler…
Vesselam…
