Kış uzun sürmüştü; hem dışarıda, hem yüreğimde. Kalbimdeki pencereler buğulanmış, gözlerimin içindeki parıltı küllenmişti. Penceremin buğulu camına çizdiğim gülümsemeler bile solgundu. İçimde biriken eski öfke ve kırgınlıklar, dolabın arkasında unutulmuş eşyalar gibiydi; tozlu, sessiz ama oradaydılar.
Bir sabah güneş camları öptü. İçimde tanıdık ama unutulmuş bir kıpırtı hissettim. Artık zamanıydı bahar temizliğinin…
Evden başladım. Eski mektupları, bir daha asla giyilmeyecek kıyafetleri, artık beni mutlu etmeyen eşyaları topladım. Her attığım parça, içimdeki bir yükü de beraberinde götürüyordu. Sonra durdum. Aynayı silerken göz göze geldim kendimle. Gerçek temizlik şimdi başlıyordu.
Kalbime döndüm. Affedemediklerimi, öfkelendiklerimi bir bir çağırdım içime. Ve kendi kendime: “Artık sizi içimde taşımak istemiyorum. Kimseye kızmıyorum, şikâyet etmiyorum, suçlamıyorum. Kızarsam da yapıcı olacağım; kalbimdeki barış ve sevgi duygularını koruyacağım…” dedim. Kirpiğime tutunmuş gözyaşlarım yanaklarımdan akıp temizlik suyuna karıştı. Sonra tekrar döndüm kendime. Hatalarımı, pişmanlıklarımı, keşkelerimi kucakladım: “Sen de insansın. Çok yorgunsun, insanlardan yoruldun, kırgınsın hayata. Ama korku ve endişe barındırma sinende. Korku, şüphe şeytandandır. ‘Allah var.’ deyip yok gibi davranma. Tanrı’nın sana yüklediği bu ilahi görevde yolculuğunu seyrediyorsun. Bu dünya bir rüya. Geçecek, her şey geçmeye mahkûm. Ve her şey daha güzel olacak. Sen, sevgi dolu kalbinden etrafına ışık saç…”
Şimdi çok şükür, kalp pencerem açık; içine sevgi, barış, mutluluk, umut, hoşgörü akıyor…
