Üslup, kimliğidir insanın.
Diliyle insanları kıranları ibadetleri temizleyemez bu yüzden…
Birini tanımak için ortalama yarım saat onu dinlemen ve dinlerken gözlemlemen yeterli olur. Kişi mutlaka bir yerlerden ele verecektir ruhunun tınısını…
Bazen sadece kelimeler değil, sessizlik bile çok şey ifade edecektir. Sessizlik, bir insanı tanımaya yetecektir. Zira sustuklarınızı duyan biri, size dair sözcüklerinizin ötesinde bir tını duyacaktır. Ruhunuzun tınısını… O tınıyı duyabilen insan, kişiliğinizin marazlarını da görebilir diye düşünüyorum.
Kişiliğinizin marazları demişken, mevzu kusurlu olmak yahut kusur aramak değildir. Mevzu esasında; kusurlarımızın ne kadar farkında olduğumuzdur.
Evet, asıl mevzu her insanın kusurlarının olduğunu bilmek ve kendi kusurlarımızı fark ederek kabullenebilmektir.
İnsan kusurlu bir varlıktır. Kusursuz olansa sadece Allah’tır.
Fakat benim en başta anlatmaya çalıştığım şey şudur ki; bilerek diliyle, tavırlarıyla insanları kıran kişiler, hele ki kusursuzu oynayan kişiler, hayatta nereye gelirlerse gelsinler gerçek yükselişe erişemeyecekler.
Makamları ne olursa olsun, karakteri oluşmamış, üslubu oturmamış insanları yaptıkları işler temizleyemez. Yani ne kadar mevki makam sahibi de olsalar, hakikatte bir yere gelemezler. Ama bakın, ne kadar tevazu sahibi insan varsa, onlar en güzel makamda, yani gönüllerdeler…
Dedim ya, üslup kimliğidir insanın. Diliyle insanları kıranları ibadetleri temizleyemez bu yüzden… Ama tatlı dil ve tevazu çok başka… İnsan dünya nazarıyla bile yükseliyor arşa! Yeter ki dilin tatlı, üslubun yumuşak, hâlin tevazu ve vakar içinde olsun. Tahtında güzelleşir, bahtında…
Girdiğim herhangi bir ortamda insanların dış görünüşlerini bir kenara bırakıp öncelikle üslubuna bakıyorum artık… Şairin dediği gibi; üslubun çürükse attığın gül çiçek değildir, biliyorum.
Bu yüzden yoluma bakıyorum. Zira üslubu güzel olmayanın kendisi de güzel gözükmüyor hiç yüzüme. Evvela üslup diyorum. Kitabıma uymuyorsa da muhatap olmuyorum.
İnanın, böylesi çok daha kıymetli. Hayatta en değerli şeylerden biri zaman; kime harcadığımıza çok dikkat etmemiz gerekiyor. Herkesle muhabbet edemeyiz, kimle muhabbet ediyorsak bir süre sonra ona dönüşürüz. Onun gibi bakar, onun gibi düşünmeye başlayabiliriz.
Başlangıçta anormal gelen sözlü ifadeler ve davranışlar, daha sonra maruz kaldıkça bize normal bile gelebilir. Bu yüzden kimlerle muhatap olduğumuza ekstra özen göstermeliyiz. Göstermeliyiz ki, attığımız güller çiçek kalsın. Kokusu etrafa yayılsın.
Kelimeleri seçerek ve özenle konuşalım. Kelimelerimizin bir sorumluluğu olduğunu bilelim. İki göz, iki kulak vermişken bize Yaradan, neden tek bir ağzımızın olduğunu idrak edelim. Bin düşünüp bir söylememiz gerektiğini de hatırda tutalım büyüklerin sözlerinden…
Tutalım ki, kırılmasın gönüller, incitmesin kelimeler, etkileyici ve anlamlı kalsın tüm cümleler…
Üslup her şeyden önce gelir.
Dedim ya, üslup kimliğidir insanın. Kimliğinize sahip çıkın.
