Bazı sorular vardır ki, ilk bakışta önemsiz görünür. Kısa, sade, hatta sıradan… Ama bu soruların ardında, insanın en derin boşluklarını dolduracak cevaplar gizlidir. “Nasılsın?”, “Ne istiyorsun?”, “Mutlu musun?” gibi sorular, çoğu zaman sohbet başlatmak için sorulur. Oysa bu sorular, gerçekten içtenlikle sorulduklarında, insanın iç dünyasında yankılanan büyük kapılar açar.
Ben bu sorularla sık sık karşılaşırım. Ama en çok, kendime sorduğumda etkisini hissederim. Çünkü başkası sorduğunda cevap vermek kolaydır: “İyiyim”, “Her şey yolunda”, “Şükür.” Ama kendi kendine sorduğunda, bu cevaplar yetmez. İçten içe bilirsin ki, bu kelimeler gerçeği örtmek için seçilmiştir. Gerçek cevap, sessizliğin içinde gizlidir.
En çok “Neden?” sorusunu sorarım kendime. “Neden bu kadar çabuk sinirlendim?”, “Neden o fırsatı kaçırdım?”, “Neden hâlâ affedemedim?” Bu sorular, geçmişin tozlu raflarını karıştırır. Bazen bir çocukluk anısı çıkar ortaya, bazen bir pişmanlık, bazen de bir hayal kırıklığı. Ve her biri, bugünkü benliğimin bir parçasını açıklar.
Küçük sorular, insanı durdurur. Günlük telaşın içinde bir çakıl taşı gibi ayağına takılır. O an sende bir şey değişir. Belki yürümeye devam edersin ama artık aynı kişi değilsindir. Çünkü düşünmek, insanı dönüştürür. Ve bu dönüşüm, büyük kararlarla değil, küçük sorularla başlar.
Bir keresinde, sabah kahvemi içerken kendime şu soruyu sordum: “Bugün neye ihtiyacım var?” Cevap hemen gelmedi. Ama bu sorunun peşinden gitmek, günümü daha bilinçli yaşamamı sağladı. Belki sadece biraz huzura, belki bir dost sesi duymaya, belki de sadece sessizliğe ihtiyacım vardı. Ve bu farkındalık, günüme yön verdi.
Küçük sorular, büyük cevaplar doğurur. Ama bu cevaplar her zaman net, keskin ya da kesin değildir. Bazen bir his olarak gelirler. Bazen bir rüya gibi geçerler içimizden. Ama iz bırakırlar. Çünkü insan, kendine soru sormayı bıraktığında, yaşamayı da bırakır. Sorgulamayan bir hayat, başkalarının yazdığı bir senaryoyu oynamaktır.
Kendimize sorduğumuz sorular, kim olduğumuzu belirler. Ne kadar derine inersek, o kadar çok şey keşfederiz. Ve bu keşif, bazen acı verici olsa da gerçek bir özgürlük getirir. Çünkü insan, kendini tanıdıkça, başkalarının onu tanımasına daha az ihtiyaç duyar.
Bugün yine kendime bir soru sordum: “Kendinle barışık mısın?” Cevap karmaşıktı. Bazı yönlerimle evet, bazılarıyla hâlâ mesafeliyim. Ama bu soruyu sormak bile bir adımdı. Çünkü insan, kendini dinlemeye başladığında, değişmeye de başlar. Ve değişim, her zaman büyük bir soruyla değil, küçük bir fısıltıyla başlar.
