Şu şekilde başlamak isterim öncelikle sözlerime: Sevgi kelimesini işitince aslında kendimi kaybedenlerdenim. Ben gerçek manada sevginin hakkını verebiliyor muyum? Bunu yaşam alanımda ciddi boyutlara taşıyıp görmek, tatmak, hissetmek isterim. Hem kim istemez ki, değil mi? Herkesin üzerine bir yükmüş gibi görünen ama insan duygularına kapılınca sanki hiç yükü yokmuş gibi hissettiren o sevgi… Varoluşumuzun en kıymetli tarafı.
Bazen düşünüyorum da sevgi, insanın hayatına yalnızca bir başkasını dâhil etmekten ibaret değil. Bir insanın varlığını kendi hayatında anlamlı bir yere koyabilmek, onun sevincine ortak olmak, hüznünü kendi hüznünden ayrı tutmamaktır. Belki de en önemlisi, karşındaki insanın kalbinde kendine yer açarken orayı incitmemeyi öğrenmektir.
Çünkü sevgi, güzel sözler söylemekle başlamaz yalnızca. Bazen susmayı bilmektir, bazen anlamak için çabalamak, bazen de haklı çıkabilecekken karşındakinin gönlünü incitmemeyi tercih etmektir. İnsan sevdiğine karşı her zaman kusursuz olamaz elbette. Fakat kusurunu fark ettiğinde onarmaya niyetli olmalıdır. Zira sevgi, hatasız insanların değil, birbirinin yarasına merhametle yaklaşabilen insanların arasında büyür.
Günümüzde bence sevgiden çok söz ediyoruz. Herkes sevilmek istiyor, herkes anlaşılmak, önemsenmek, bir başkasının hayatında vazgeçilmez olmak istiyor. Peki, kaçımız aynı duyguları karşı tarafa verebilmenin sorumluluğunu taşıyoruz? Kaçımız bir insanı olduğu gibi kabul etmeyi, beklentilerimizin dışında da sevebilmeyi başarabiliyoruz?
Belki de asıl mesele burada başlıyor. Sevilmek istiyoruz ama sevmeyi ne kadar biliyoruz? Birinin hayatımızda olmasını istiyoruz ama onun hayatına ne kadar güzel dokunabiliyoruz? Bazen sahiplenmeyi sevgi, kıskanmayı değer vermek, susmayı olgunluk sanıyoruz. Oysa sevgi, bir insanı kendimize ait kılmak değil, onun varlığına saygı duyarak yanında durabilmektir.
Ben sevgiyi biraz da emek olarak görüyorum. Çünkü emek verilmeyen hiçbir şeyin uzun süre güzelliğini koruyabileceğine inanmıyorum. Bir çiçeği düşünün; yalnızca güzel kokuyor diye onu yaşatamazsınız. Su vermeniz, güneşini gözetmeniz, bazen toprağını havalandırmanız gerekir. İnsan kalbi de bundan çok farklı değil. İlgi ister, güven ister, anlaşılmak ister. En çok da kendisini bir başkasının hayatında fazlalık gibi hissetmemeyi ister.
İnsan bazen bir çift güzel sözle iyileşebilir. Bazen de söylenmeyen bir cümlenin, esirgenen bir ilginin altında sessizce kırılabilir. Bu yüzden sevginin büyüklüğünü sözcüklerin çokluğunda değil, insana hissettirdiği değerde aramak gerektiğini düşünüyorum.
Belki de hayatın bize öğreteceği en önemli şeylerden biri şudur: Sevmek kadar, sevdiğimiz insanın kalbinde nasıl bir iz bıraktığımız da önemlidir. Çünkü herkes bir gün gider, herkesin yolu bir yerde ayrılabilir. Fakat geride bıraktığımız hisler, bazen insanın ömründen çok daha uzun yaşar.
Ben öyle bir sevginin varlığına inanmak istiyorum ki insanı kendisinden eksiltmesin, aksine kendisine yaklaştırsın. Korkularını çoğaltmasın, güvenini büyütsün. İnsanı bir başkasının gölgesinde bırakmasın; iki insanın da kendi ışığıyla var olabildiği bir yol arkadaşlığına dönüşsün.
Sonuçta hepimiz bu dünyadan bir şekilde geçip gideceğiz. Ardımızda ne kadar mal bıraktığımızdan, kaç kişiye kendimizi anlattığımızdan çok, kaç insanın hayatına güzel dokunabildiğimiz kalacak belki de.
Ve ben hâlâ sevginin en güzel tarafının, bir insana “Seni seviyorum.” demek değil, ona bu cümlenin hakkını yaşatarak göstermek olduğuna inanıyorum.
Bence sevgi, dile geldiğinde bir kelime, hayata geçtiğinde ise insanın karakteridir.
Peki, sence?
