Bir insanın en değerli hazinelerinden biri, birikiminin yansıdığı aynadır. Her doğrultuda bir adım daha devam eden bir sürece tanıklık ederiz. Aynı zamanda sahip olduğumuz bu sistem kusursuz bir mekanizmadır. Tabii ki yaşayan bir mekanizmadan bahsediyoruz. Peki ya olduğu yerde duran bir sistem hayal edebilir miyiz? Ya da sadece durmasına rağmen birçok işi yapabilen bir model? Belki de insanın klonları etrafımızı sarmıştır ama insan varken neden muadili var ki? Yoksa dönemin gereklilikleri karşısında bu versiyonlar daha mı güçlü?
Bizler okudukça, deneyimledikçe, yaşadıkça gelişiriz. Ortalama bir insanın 50-60 yılda edinebileceği seviyeyi veya genel birikim olarak; bir grup meslek icra eden insanlar toplanırsa, sağlanacak eşitliği tek bir uygulamaya entegre etmiş durumdalar. Şöyle düşünelim: Bir insan birden fazla işi öğrenebilir ama gerek zamandan tasarruf gerek emekte ziyan olmadan işi tamamlaması muallakta bir konudur. Ben de bir insanın bilgi birikiminin önüne hiçbir yapay özelliğin geçemeyeceğini savunuyorum. “Organik Zeka Her Daim Beka” başlığımızda da bir manifesto ortaya atmış bulunuyorum. Yapay zekânın ve otomasyonun hayatın her alanına sızdığı bir dönemde insanın sezgisine, deneyimine ve gerçek üretkenliğine sahip çıkmanın yaşamsal bir gereklilik olduğunu vurgulamaktadır. Bu yüzden ilim öğrenmekten vazgeçmemeliyiz. Yapay zekâ bizim yerimize her şeyi yapamaz. Evet, akıllı telefonlar da artık bizi uyuşturuyor ama yapmamız gereken belki de bir kâğıda içimizi dökebilecek kadar kitap okumuş ve yaşamış olmaktır bu hayatı. Hayatı yaşamak ve yeni bilgiler öğrenip bunu mesleki deneyime dönüştürerek organik zeka dediğimiz mükemmel kabiliyeti üretkenliğe taşımalıyız. Bir doktor kolay yetişmiyor, bir avukat, bir mimar ya da bir mühendis. İşte tam olarak işlerimizi kolaylaştıracak düşüncesiyle kontrolü ve yaşamamız gereken, kendimizi gerçekleştirdiğimiz hayatı bir kalbi iki vidaya değişmemeliyiz.
Bu ölümsüz zekânın kıymeti, insan bedeninin iliklerine kadar işlemiş bir toprak gibidir. Toprak zamanla bekler, belki göklerden suyunu alır, içinden filizlenir ama her daim ışıltısını kaybetmez. Bu her zaman yaşayacak bir ağaçtır. Bir gün meyveleri bir bilim adamının kafasına düşer ve yeni bir evrenin kapılarını aralar. Belki de onca buluş doğa ve insan arasındaki iletişimden meydana gelmiştir. Hiçbir şekilde yapay kalmamıştır. En ilginç tarafı da hiç aklımızdan geçmeyen ileriye dönük bir gelişmenin habercisi olabilmesidir. Burada en belirgin görüş, insan her zaman yenilenmeye ve yeniliğe açıktır. Bazen de ağaç kurur ama hiçbir zaman köklerini kaybetmez. İnsan nerede olursa olsun, var olduğu her yerde süregelecektir.
Sonuç bölümünde bir insanın meydana gelişinin her zaman bir amaç barındırdığını düşünüyorum. Hatta insanların hepsi birer hüner üzerine dünyaya gönderilmişlerdir. Yapay sistemlerin bizim okuyarak yıllarımızı vererek netice elde ettiğimiz birikimlerimizin üstüne konmasını desteklemiyorum. Yapay zekâ Dünya’yı ele geçiremez. “Organik Zeka Her Daim Beka” diyorum ve en değerli olanın insan olduğuna inanıyorum…

















