Bir Gece Yangını

Tarifi zordu, değil mi, acının!
Yaşayan bilirdi en iyi,
Ocağına ateşi düşen anlardı.
Acının da “hiçlik” deryasına düştüğü olur.
Acının da onulmaz karanlıklarda boğulduğu…
Ciğerine ciğerine sinen,
Deli bir duman karalığında,
Bir gecenin ortası, vedaların adı olur.
Şimdi ne tarifi zor; görmek, düşünmek yetiyor.
Her yer, bir gece yangını…
Artık, acılara uzansak,
Mesafelerin hiçbir kaydı yok…