Ben Eda, 7 yaşındayım. Bugün günlerden cumartesi, uyanmak üzereyim. Annem kahvaltı hazırlıyor. Birden bire uyandım ve bir de ne göreyim pencereden: Her yer karlar içerisinde! Kalbim heyecandan duracak gibi oldu. Bu karlar bugün mü yağdı, dün mü acaba?
Derken fırladım ve kahvaltı masasına geçtim. Anneme karları gösterdim. Kar sevinci beni bulmuştu. Bugün ev sıcak, kalorifer yanıyor ve dışarıda kar yağıyor halen.
Bugün ilk kardan adamımı yapacağım ve sonra da annemle süsleyeceğiz onu. Eldivenleri giydim, hazırım. Şimdi kardan adam yapma vakti. Dışarı çıktım, kar yavaş yavaş üzerime yağdı. Ne kadar mutlu bir gün bugün, değil mi?
Kardan adamımızı annemle yapıyorum. Önce karları yuvarladık. Elim üşümeye başladı. Yuvarlandı, başı, gövdesi, her yeri tamam oldu. Şu anda çok mutluyum. İlk kardan adamım bu benim çünkü. Kömür ve havuçla süsleme vakti de geldi. Adın Kartopu olsun senin. Ben okula gidip geldikçe seveceğim seni.
Evet, bugün ilk kardan adamımı yaptım. O kadar güzel oldu ki… Bu Kartopu şimdi ders çalışma vakti. Sonra da biraz dinleneceğim.
Bugün günlerden pazar. Hemen Kartopu’nun yanına gideceğim ama ne göreyim: Karlar erimiş, dışarıda. Bu veda çok canımı acıttı. Bu veda beni çok üzdü. Kartopum erimiş. Biraz ağladım ama sonra sustum. Bir resmi var Kartopu’nun çekmecemin üstünde, o yeter bana şimdilik. O yüzden susacağım.
Belki bir gün yeniden kar yağar, ben de ikinci kardan adamımı yaparım. Ama ilkinin yeri çok farklı olacak. Ben de bu defa daha büyük yapacağım. Şimdiden o günü bekliyorum.
Ders çalışma vakti şimdi, hoşça kalın.
Ben Kartopu. Eda’nın ilk kardan adamıyım. Adım Kartopu. Erimiş olabilirim ama ruhum Eda ile. Eda’nın odasında onu izliyorum. Sizinle tanıştığıma memnun oldum. Ben Kartopu. Sizin adınız ne?
