Soğuk rüzgârların yavaş yavaş doğayı sarıp sarmaladığı, çıplak dalların beyaz bir örtüyle buluştuğu mevsimdir kış. Kar taneleri gökyüzünden süzülerek düştüğünde, dünya bambaşka bir çehreye bürünür. Her biri eşsiz şekillere sahip olan kar kristalleri, doğanın ne kadar büyük bir sanatçı olduğunu hatırlatır insana. Kış gelecek mi ? Kar yağacak mı? derken, bu sene çok şükür üç gün de olsa karı gördük. Her ne kadar soğuk olsa da, insanın içini ısıttı çocukların coşkusu.
Şehirlerin ve kasabaların üzerine sessiz bir huzur bıraktı. Günün koşturmacası içinde kaybolan sesler, yumuşayan adımlar ve cam kenarına konan incecik buz taneleriyle bir masala dönüştü sonra… Kar yağarken izlemek, içimizi ısıtan bir melodi gibi…Belki de bu yüzden, sıcak bir fincan çay ya da kahve eşliğinde cam kenarında oturup saatlerce karın dansını izlemek, insana tarifsiz bir mutluluk veriyor.
Kış en çok da çocukların en büyük neşelerinden birisi. Kar topu savaşları, kardan adam yapma heyecanı, kızaklarla kaymanın verdiği keyif… Her yaştan insanın içindeki çocuğu ortaya çıkaran bir büyüsü var. Beyaz örtü altında saklanan anılar, yıllar geçse de hep aynı sıcaklıkla hatırlanır. Ancak kış yalnızca neşe ve eğlence getirmez; aynı zamanda doğanın kendi döngüsünde bir duraksama zamanıdır. Ağaçlar, toprak, hatta hayvanlar bile bir süreliğine dinginliğe çekilir. İnsan da bu mevsimde bir içe dönüş yaşar. Yazın hareketli ve enerjik günlerinin aksine, kış daha çok bir durup düşünme, kendimize vakit ayırma, kitaplara gömülme ve sıcak battaniyelere sarılma zamanıdır.
Karın temizliği ve saflığı, insan ruhuna da yansıyor doğal olarak. Soğuk havaya rağmen içimizde huzur hissi uyandıran bu beyazlık, bize her şeyin yeniden başlayabileceğini de hatırlatıyor.. Tıpkı kıştan sonra gelen baharın müjdecisi gibi, her zor dönemin ardından bir aydınlık doğar.
Kışın uzun gecelerinde gökyüzüne bakmak da ayrı bir keyiftir. Yıldızlar daha parlak görünür, bazen Ay’ın ışığı karla birleşerek geceyi gündüz gibi aydınlatır. Dışarıdaki soğuk, içerideki sıcaklık hissini daha da anlamlı kılar. Ocakta kaynayan çorbanın buğusu, battaniyeye sarılarak izlenen eski filmler… Kış, anıların en güzel şekilde biriktirildiği mevsimdir. Bazen kışın sert yüzüyle de karşılaşırız. Ayaz, tipi ve buzlanma günlük hayatı zorlaştırabilir. Ancak tüm bunlara rağmen, kışın kendine has bir büyüsü vardır. Karın beyazlığı, soğuk havada nefesimizin buğusu, ilkbaharın habercisi olan damlayan buz sarkıtları… Hepsi, hayatın döngüsünün bir parçasıdır. Ayrıca soğuk insanı dinç tutar, zihni açar.
Kış, sabır ve dayanıklılıkla ilgili çok şey öğretir insana. Bizi hem dış dünyayla hem de kendi iç dünyamızla yüzleştirir. Bazen yalnızlık hissini getirir, bazen de kalabalıkların sıcaklığını daha çok hissettirir. Ne olursa olsun, kış kendi ritmiyle akar ve sonunda yerini bahara bırakır.
Beyaz bir battaniye gibi doğayı sarıp sarmalayan kar, yavaş yavaş erirken, ardında temiz bir başlangıcın izlerini bırakır. İşte kışın en güzel yanlarından biri de budur: Her şeyin yeniden doğabileceğini fısıldayan sessiz bir şarkıdır kar.
