Sen

Gül dalında kırıldığı yerden kopar,
Ben yüreğimden yara aldığımda,
Ben de öyle koptum ki sevgili,
Hangi rüzgarda savruldum.
Hangi dalgalarla limandan uzaklaştım?
Hangi bulutla masmavi gökyüzümde kayboldum?
Bir çok hayallerin anıları anılası olmadı,
Ve ben cevapsız sorularımda kaldım.
Gel gör ki sevgili…
Sazımda türküler kalmadı.
Şarkılarımda nakaratlar kalktı.
Kırgınlık içimdeki “SEN”den değil,
Kırgınlık yüreğimdeki “SEN”den,
Şair sözlerimde bulamayışın,
Sevgili edasında olamayışın,
Bu sevdanın vefasında kalamayışın,
Sana yazdığım onca kitapta,
“SEN” kelimelerle kaybolup okuyamayışın…
Öyle yara aldım ki sevgili…
Beni kopardığın yerde “SEN”i bıraktım.