Yaşananlar hakkında
Niye küstük yarına?
Eskisi gibi olabilsek
Bir yol arasak gölgeden ışığa…
Osman Çetin
(Tuğba Yurt – Aklımda Sorular Var)
Eşimin annemlerle beraber çarşıya gitmesi gerektiğini öğrenince kızımla ne yapabileceğimizi düşündüm. Evde kalmak, eşimin hatta benim bile istemediğim kadar ekran süresi ve belki de beden olarak çok da yorulmadığı için gece geç saate kadar uyanık kalması riskini içeriyordu. Sonra aklıma evden en az iki saat uzaklaşmamız gereken bir günde gittiğimiz oyun parkı geldi. O gün o oyun parkında altı saat sonra zorla çıkmıştı.
Hazırlanıp evden çıktık. Arabayı park ettikten sonra alışveriş merkezine gidene kadar arada başka parklar da vardı. Hava durumu çok da fena olmadığı ve bizim de fazlasıyla zamanımız olduğu için belli bir süre bu parklarda oyalanarak geçirdik. Sonunda ücretine güzel bir zam da gelmiş oyun parkına teslim ettiğimde her zamanki gibi çok da hevesli görünmüyordu. Bu onun yeni bir ortama girdiğinde hep verdiği bir tepki olduğu için garipsemedim. Kenarda bir sandalyeye geçip biraz telefonumla zaman geçirdiysem de arada bir ne yaptığını gözlemlemeyi bırakmadı. Hevessizliği içeride de devam ediyordu. Tek başına farklı oyuncakları denedi. Sonra yine tek başına kum havuzunda biraz zaman öldürdü ve beni yanına çağırıp karnının acıktığını söyledi. Beraber yemek yerken ve hatta belki de yemeği beklerken bile daha mutlu görünüyordu sanki. Bunu istediği yemeği yemesine bağladım. Fakat yemekten sonra da oyun parkına girmek istemedi. Ben kısa süreli bir işim olduğunu söyledim ve işim bitince tekrar isterse onu alacağımı söyledim. Böylece sanki biraz da benim gönlümü yapmak için oyun parkına giriş yaptı. İşim bittiğindeyse içerideki ablaların biri onunla konuşurken beni görünce gözleri parladı ve birkaç dakika sonra yine çıktık. Yine aşağıdaki parklarda doldurmamız gereken süreyi ve hatta fazlasını geçirip eve döndük.
Uyumadan önce tekrar oyun parkına niye bu kadar soğuk davrandığına kafayı takmıştım. Ve bir anda tekrar oyun parkının çıkışında ablanın onunla ne konuştuğunu öğrenmeye çalışıyordum.
“Gerçekten de ne dediğini bu kadar öğrenmek istiyor musun baba?”
“Tabii ki! Yoksa seni niye sıkıştırıp durayım?”
“Tamamdır, anlatacağım. Ama böyle ayaküstü olmaz. Şuraya geçelim, bana sert bir açık çay söyle, üç tane de şeker. Sonra konuşalım, tamam mı?”
“Tamamdır!” dedim beş yaşına gelmemiş kızımın net isteklerini bu kadar da net ifade edebilmesine oldukça şaşırmıştım.
Çaylarımızı alıp gösterdiği masaya oturduktan sonra konuşmaya başladı:
“Titanyumun en şaşırtıcı özelliği nedir, biliyor musun baba?”
“Neymiş?”
“Osseointegrasyon. Yani vücut onu kendi parçası sanır. Hatta kemik dokusu direkt titanyumun yüzeyine tutunur. Bu yüzden implant ve protezlerde rakipsizdir. Peki, titanyumun zayıf noktası nedir biliyor musun? Hemen anlatayım. İşleme zorluğu. Titanyum çok sert ve ısıyı iletmeyen bir metal olduğu için onu kesmek veya şekillendirmek çok zordur. Kesici aletler hızla körelir ve metal işlenirken oluşan ısıyı kendi üzerinde tuttuğu için işleme sırasında yangın çıkarma riski bile vardır. Peki, buradan nereye varmaya çalışıyorum. Abla benimle, niye diğer arkadaşlarla oynamam gerektiği hakkında konuşuyordu. Şimdi benim sadece kendi istediğim arkadaşlarla oynamam aslında gerçekten sizin için bir lütuf değil mi?”
“Yani aslında öyle sayılır. Devamlı herhangi bir arkadaş grubunun içinde kalsan oradaki kötü alışkanlıklara maruz kalman, hatta etkilenip onlara katılman çok kolay olur!”
“Yani! Bırakın ben kendi ortamıma titanyum gibi birilerini bulduysam alayım ve benimseyeyim yoksa da yalnız durayım. Ben bundan çok da şikâyetçi değilim ki! Ama beni illa bir takım kalıplara sokmaya çalışırsanız ben de titanyum gibi zorluk çıkartırım. Kaldı ki, ne söylediğinizin benim için hiçbir önemi yok. Ben siz ne yaparsanız onu yaparım. Siz gerçekten benden istediğiniz kadar sosyal misiniz? Herkesi geçtim benim kuzenlerimin anne babası ile bile ne kadar sağlam bir ilişkiniz var? Ya da ilk tanıştığınız her insanla gerçekten saatlerce konuşabiliyor musunuz? Hemen evimize çağırabiliyor muyuz, ya da biz onların evlerine gidebiliyor muyuz? Hepsini geçtim, hemen çağırabileceğiniz, her derdinizi anlatabileceğiniz kaç arkadaşınız var? Sizin onlarca yılda yapamadığınızı benden beklemek mantıklı mı?”
“O açıdan bakınca evet, biz de pek örnek teşkil etmiyor olabiliriz. Ama madem öyle sen bizimle de neden dertleşmiyorsun?”
“Siz benimle ne kadar dertleşiyorsunuz? Zaten mümkün olduğu kadar birbirinizle bile dertleşmiyorsunuz. Hep içinize atıyorsunuz. İlla dertleşecekseniz de benden uzakta ve hatta benimle oynayacağınız zamandan çalarak konuşuyorsunuz! Bir de son olarak; neden kapitalist bir bakış açısıyla mutlu olmamı istiyorsun? Ben aşağıdaki ücretsiz parklarda önce korktuğum aletlere tekrar tekrar binerek korkumu yendim. Yapamadıklarımı tekrar tekrar deneyerek başardım. Örneğin, ilk önce o ipe tutunarak tırmanamıyordum ya da uzun tahtaların olduğu yerde hiç yükseğe çıkamıyordum ama akşam ayrılırken ikisinde de ne kadar yol aldım ve başarabileceğimi görerek öz güven kazandım. Bunlara benimle birlikte daha çok sevinmen gerekmez miydi?”
“Yani o kadar haklısın ki!”
“Evet, yeteri kadar seni uyandırabildiysem, artık gerçekten uyanabilirsin!”
“O ne demek?”
“Düşer gibi uyanmak istiyorsun o zaman!” diyen kızın beni iki koluyla aşağı doğru ittirince gerçekten de düşer gibi yattığım yerden fırladım.
Kendime geldiğimde yatak odasından çıktım. Mutfaktan geçerken eşime kaş göz işareti ile kızın nerede olduğunu sordum. Salonda televizyon seyrettiğini söyleyince sakince yanına oturdum ve huzurunu çok da bozmadan seslendim:
“Nasılsın canım? Güzel uyudun mu?”
“Bana “canım” deme, onu anneme de!”
“Sana ne diyeyim?”
“Pamuk şekerim!”
“Peki, pamuk şekerim. Titanyumlu pamuk şekerim…”
Nisan 2026
YAZAR NOTU: Hatırlamak istemeyeceğiz son olaylar gösteriyor ki kaç yaşında olursa olsun çocuklarımızla daha fazla zaman geçirmemiz, onları anlayabileceğimiz ve kendilerini anlatabilecekleri bir ebeveyn olmamız gerekliliği bulunmaktadır. İnşallah hepimiz bunu başarabiliriz.
23 Nisan Ulusal Egemenlik ve ÇOCUK Bayramımız kutlu olsun…
