Uzak denen bir yer var, nereye gidersen git hep uzak kaldığın bir yer. Yangın sönünce insan nasıl da köz oluyor. Yanarken değil de dinince yanıyor. Şiddetli rüzgarla alev alırken, ufacık esmelere cayırdıyor. Aslında bütün yaralar böyle, insan yaralanırken fark etmiyor da durulunca sızlanıyor.
Her şeye koşmamak, yürümemek hatta varmamak gerekiyormuş. Bacaklarımı gittiğim yerde bırakınca anladım. Varmak çoğu zaman yetmiyormuş. Ömür geçiyor, fark edilmiyormuş.
Koşa koşa gittiğim her yerin en uzağında kaldım. Nankörlük, bencillik, acı hepsi geldi de ben yetmek istediğime hep uzak kaldım. Dozunda yürünmeyen yolun da dikenleri sonundaymış.
Hayatta hedef ne olursa olsun, insan kendinden fazlasını verdiği an aslında bir daha dönüşü olmayan yollardan elindekileri de yitiriyor. Ödün verilen şeylerin altında eziliyor. Her şeyin fazlası zarar. İlacı zehrinden ayıran dozudur. Bu çalıştığım alanda en sevdiğim sözlerden biridir. Aslında hastane hayatı da tam olarak bana bunu öğretti. Mesleğimin ne olduğunu tam anlamıyla onu hayal ederken değil onu yaparken öğrendim. Hayalle hayat arasında büyük bir çizgi var.
Hayat, incecik çizgilerden ibaret. O çizgi düz olana kadar geçen kısacık zamandan fazlası değil. Asıl mesele o çizgi düz olmayacakmış gibi çırpınırken kendini yitirmek.
Binlerce hasta görüp, binlerce hayatın üzerine bez çektik.
Hepsinin aciliyeti bir yere varmaktı, hepsi acile vardı.
Aslında söylemek istediğim bir çok şey var. Ama hissettiği her şeye cümle kuramıyor insan. Gözümün önünde yaşama çabasından başka bir derdi olmayan insanlar yitip giderken , dert sandıklarımızın yaşamın birer parçası olduğunu hatırlıyorum her defasında. Halbuki kalp bile düz olunca bir anlam ifade etmiyor. İnişler çıkışlardır yaşam belirtisi.
Oysa neleri unuttu insanoğlu,
Sevmeyi unuttu,
Derdi vereni sevmeyi unuttu.
Saymayı unuttu,
Kendini bilmeyi unuttu.
Görmeyi unuttu,
Kuruyup giden çiçekleri unuttu.
Şükretmeyi unuttu,
Nabzını kontrol etmeyi unuttu.
Ve en çok kabullenmeyi unuttu,
İnmeden çıkmadan yaşamanın ölmekten farksız olduğunu unuttu…
