Yaşamın döngüsünde, zamanın akışında akıp giden bir hayat… Kimi kararını kendi vermiş, kimi karar vermek üzere düşünürken, kimi de çevrenin baskısı ile bir karar verir…
Yaşamın özünde insan hür ve iradesi olan bir bireydir. Nasıl yaşaması gerektiğini, ne yapmasını gerektiğini, nerede karar vereceğini kendi akıl mantığı ile belirler…
İşte o anda! Dönüp aynaya kendini görebilmeli insan.
Ben kimim?
Ben neyim?
Benim yaşam felsefem, benim kararlarım kimde?
Yaşamak istediğim, yapmak istediğim şeyler yaşantıma öncülük etti mi ve ediyor mu?
Aynanın karşısında sorulan sorular ama!
Hiç bir zaman kendimize cevap veremediğimiz ya da vermekten kaçındığımız cevaplar arasında bir hayatla savaşıyoruz…
Hani ilk doğduğumuz an itibariyle her istediğimizi yaptırdığımızı sandığımız şey!
Büyüdüğümüzde bir kabuğun içinde hapsolur ve onun dışına çıkamaz duruma getirir bizleri.
Çoğu insan ilk günkü gibi dik duruşlu ve kararlı bir yapıya sahipken! Diğer kısım insanlar kendi kararlarını başkalarının eline verir ve yaşantısı başkalarının verdiği kararla anlamsızlaşır.
Zamanın içinde her aynaya baktığımızda farklı bir yüz, farklı bir insan görürüz… Kendimize sorarız;
Saçlarıma aklar ne zaman düştü?
Bunu kendime ne zaman yaptım?
Kendim ben değil miyim?
Sorular arasında kalan, “keşke olmasaydı böyle” dediğimiz anların ahı ve vahı arasında kayıp giden bir ömür kalır geriye.
Duygular körelir, yaşam sıradan olur ve hayaller ölür…
“Aynadaki ben miyim?” sorusu yerine; kendi aynamızdan kendimizi görelim, yaşama huzurla bakalım…
