Görmek, bakmaktan fazlasını gerektirir…
(David Eagleman)
Bakmak ve görmek kavramlarının ikisi de görme kavramına dahil olsa da, aslında farklı kavramlardır. Çünkü bana göre fiziksel olarak bakarız, ruhsal olarak görürüz. Oysa ki anladığımız, fark ettiğimiz, anlam kattığımız, idrak ettiğimiz nesneler gerçek gördüklerimizdir. Geride kalanlar ise hep baktıklarımızdır. Çünkü çoğu zaman baktığımızda görmeyiz, gördüğümüzü fark ettiğimizde görürüz.
Doğrusu görmek güzel bir histir. Bazen neyi gördüğünüz ile ilişkili olarak acı verebilir. Çünkü gördüğünüzde gerçeklerle yüzleşirsiniz ve her gördüğünüz hal sizi acı veya tatlı veya faydalı bir gerçeğe götürür. Her görme gerçeğinin içinde ufak da olsa olgunlaşma söz konusudur. Ve bana göre görmeye ilk adımı çocukluk döneminden ergenlik dönemine geçiş yaptığımız zamanlarda atarız. Buna erken yaşta zorluklara katlanma zorunluluğu yaşayan çocukları ve yetişkinleri de dahil edebiliriz.
Bir de görmeyi değil de, bilerekten bakmayı tercih edenler vardır. İşte bu, insanoğlunun en tehlikelisidir. Bana göre böyle insanlar “ruhu tembel” insanlardır. Gelişmeye, araştırmaya uzak, hazır olana kaçan, hatta hazır olan bilgileri almaya bile üşengeç ruhlardır bunlar ve baş etmesi çok zordur. Kandırılmaya çok yatkın, hatta hevesli diyebilirim. Bilgiye, öğrenmeye tembel olan ruhlara sahip insanların sonu yoktur. Bununla ilgili Sokratesin çok güzel bir sözü vardır: “Sorgulanmamış yaşam, yaşanmaya değmez.” Yani sorguladığımız bir hayatımız varsa, zaten hayatı görmeye başlamışızdır.
Bu nedenle her baktığımızı görmeye biliriz veya gördüğümüz nesneler daha önce baktığımız nesneler olabilir. Önemli olan baktığımızda görmeye çalışmak ve gördüğümüzde bunun farkına varmak ve kabullenmek. Çünkü bazen de gördüğümüzü zannettiğimiz şeylere sadece bakıyor olabiliriz ve aslında onunla ilgili hiçbir şeyi görmeyebiliriz…
Bazen bakıp da görmek, görüp de bakmak bir tercih meselesidir. Çünkü gözler, görmek istediğini arar…
