Yaşamadığımı yazmıyorum…
Zaten insan, hiç yaşamadığını anlatamaz. Kelimeler, hatıranın izini sürer; acının, sevincin, kırgınlığın içinden geçmeden bir satıra dönüşemez. Ama şunu da bil ki, yazdıklarım yaşadıklarımın tamamı değil; sadece görünen kısmı, suyun üstünde kalan tarafı.
Çünkü bazı yaşanmışlıklar vardır; anlatmaya kelime yetmez. Bazı acılar vardır; dile gelince hafiflemez, aksine yeniden kanar. O yüzden yazdıklarım, içimde taşıdığım yükün sadece gölgesidir. Asıl hikâye, sustuklarımda gizli…
Her satırda biraz eksik bırakıyorum kendimi, bilerek… Çünkü tamamını anlatsam, belki de bu kadar sakin yazamazdım. Belki kalem değil, gözyaşı konuşurdu. Bu yüzden kelimelere sığabilen kadarını bırakıyorum buraya; geri kalanını ise kalbimin en derin yerine gömüyorum.
Sen okurken bir cümle görüyorsun, ben o cümlenin arkasında yılları… Sen bir satır geçiyorsun, ben o satırda durup yeniden yaşıyorum.
Ve bazen öyle anlar oluyor ki, yazmak bile yetmiyor. İçimde birikenler, kelimelerin dar kalıplarına sığmıyor. Susmak zorunda kalıyorum… ama o suskunluk bile aslında en uzun cümlelerim oluyor. Kimse duymasa da içimde yankılanan bir haykırış var.
Bazı geceler var ki, kalem elimde titriyor. Yazmak istiyorum ama kelimeler benden kaçıyor. Çünkü her kelime, yeniden hatırlamak demek… her hatırlayış ise biraz daha derine batmak. O yüzden bazen bir nokta koyup susuyorum; o noktanın içinde bile anlatamadığım cümleler saklı kalıyor.
Bil ki her yazdığımda biraz daha eksiliyorum. Her satır, içimden kopan bir parçanın izidir. Ama yine de yazıyorum… çünkü yazmazsam bu yükün altında ezileceğimi biliyorum. Yazmak, benim için bir kaçış değil; aksine yüzleşmenin en ağır hâli.
Ve sen belki bu yazıyı okurken sadece bir hikâye okuyorsun. Ama ben her kelimede bir anımı, her cümlede bir yarayı bırakıyorum. Görünmeyen yerlerde ise hâlâ kanayan taraflarım var; anlatılmamış, dile gelmemiş, belki de hiçbir zaman gelmeyecek olan…
Belki bir gün tümünü yazacak cesareti bulurum. Belki bir gün sakladıklarım da dökülür satırlara. Ama o gün geldiğinde, okuyanlar sadece bir yazı görmeyecek…
Bir ömrün ağırlığını hissedecek.
